شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٥

[ شبيخون كردن ايرانيان ]

رسيد اين سگالش بگودرز و طوس * سر سركشان خيره گشت از فسوس

چنين گفت با طوس گودرز پير * كه ما را كنون جنگ شد ناگزير

سه روز ار بود خوردنى بيش نيست * ز يك سو گشاده رهى پيش نيست

نه خورد و نه چيز و نه بار و بنه * چنين چند باشد سپه گرسنه

كنون چون شود روى خورشيد زرد * پديد آيد ان چادر لاژورد

ببايد گزيدن سواران مرد * ز بالا شدن سوى دشت نبرد

بسان شبيخون يكى رزم سخت * بسازيم تا چون بود يار بخت

اگر يك بيك تن بكشتن دهيم * و گر تاج گردنكشان بر نهيم

چنين است فرجام آوردگاه * يكى خاك يابد يكى تاج و گاه

ز گودرز بشنيد طوس اين سخن * سرش گشت پر درد و كين كهن

ز يك سوى لشكر ببيژن سپرد * دگر سو بشيدوش و خرّاد گرد

درفش خجسته بگستهم داد * بسى پند و اندرزها كرد ياد

خود و گيو و گودرز و چندى سران * نهادند بر يال گرز گران

بسوى سپهدار پيران شدند * چو آتش بقلب سپه بر زدند

چو درياى خون شد همه رزمگاه * خروشى بر آمد بلند از سپاه

درفش سپهبد به دو نيم شد * دل رزمجويان پر از بيم شد

چو بشنيد هومان خروش سپاه * نشست از بر تازى اسپى سياه

بيامد ز لشكر بسى كشته ديد * بسى بيهش از رزم برگشته ديد

فرو ريخت از ديده خون بر برش * يكى بانگ زد تند بر لشكرش

چنين گفت كايدر طلايه نبود * شما را ز كين ايچ مايه نبود

بهر يك از يشان ز ما سيصدست * بآوردگه خواب و خفتن بدست

هلا تيغ و گوپالها بر كشيد * سپرهاى چينى بسر در كشيد

ز هر سو بريشان بگيريد راه * كنون كز بره بركشد تيغ ماه

رهايى نبايد كه يابند هيچ * بدين سان چه بايد درنگ و بسيچ

بر آمد خروشيدن كرّ ناى * بهر سو برفتند گردان ز جاى

گرفتندشان يك سر اندر ميان * سواران ايران چو شير ژيان

چنان آتش افروخت از ترگ و تيغ * كه گفتى همى گرز بارد ز ميغ

شب تار و شمشير و گرد سپاه * ستاره نه پيدا نه تابنده ماه

ز جوشن تو گفتى ببار اندرند * ز تارى بدرياى قار اندرند

بلشكر چنين گفت هومان كه بس * ازين مهتران مفگنيد ايچ كس

همه پيش من دستگير آوريد * نبايد كه خسته بتير آوريد

چنين گفت لشكر ببانگ بلند * كه اكنون ببيچارگى دست بند

دهيد ار بگرز و بژوپين دهيد * سران را ز خون تاج بر سر نهيد

چنين گفت با گيو و رهّام طوس * كه شد جان ما بىگمان بر فسوس

مگر كردگار سپهر بلند * رهاند تن و جان ما زين گزند

اگر نه بچنگ عقاب اندريم * و گر زير درياى آب اندريم

يكى حمله بردند هر سه بهم * چو بر خيزد از جاى شير دژم