شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٤

[ آمدن پيران از پى ايرانيان به كوه هماون ]

دگرگونه بود آنچ انداختيم * بريشان همى تاختن ساختيم

همه كوه يك سر سپاهست و كوس * درفش از پس پشت گودرز و طوس

چنان كن كه چون بردمد چاك روز * پديد آيد از چرخ گيتى فروز

تو ايدر بوى ساخته با سپاه * شده روى هامون ز لشكر سياه

فرستاده نزديك پيران رسيد * بجوشيد چون گفت هومان شنيد

بيامد شب تيره هنگام خواب * همى راند لشكر بكردار آب

چو خورشيد زان چادر قيرگون * غمى شد بدرّيد و آمد برون

سپهبد بكوه هماون رسيد * ز گرد سپه كوه شد ناپديد

بهومان چنين گفت كز رزمگاه * مجنب و مجنبان از ايدر سپاه

شوم تا سپهدار ايرانيان * چه دارد به پا اختر كاويان

بكوه هماون كه دادش نويد * بدين بودن اكنون چه دارد اميد

بيامد بنزديك ايران سپاه * سرى پر ز كينه دلى پر گناه

خروشيد كاى نامبردار طوس * خداوند پيلان و گوپال و كوس

كنون ماهيان اندر آمد به پنج * كه تا تو همى رزم جويى برنج

ز گودرزيان آن كجا مهترند * بدان رزمگاهت همه بىسرند

تو چون غرم رفتستى اندر كمر * پر از داورى دل پر از كينه سر

گريزان و لشكر پس اندر دمان * بدام اندر آيى همى بىگمان

چنين داد پاسخ سر افراز طوس * كه من بر دروغ تو دارم فسوس

پى كين تو افگندى اندر جهان * ز بهر سياوش ميان مهان

برين گونه تا چند گويى دروغ * دروغت بر ما نگيرد فروغ

علف تنگ بود اندران رزمگاه * ازان بر هماون كشيدم سپاه

كنون آگهى شد بشاه جهان * بيايد زمان تا زمان ناگهان

بزرگان لشكر شدند انجمن * چو دستان و چون رستم پيل تن

چو جنبيدن شاه كردم درست * نمانم بتوران برو بوم و رست

كنون كامدى كار مردان ببين * نه گاه فريبست و روز كمين

چو بشنيد پيران ز هر سو سپاه * فرستاد و بگرفت بر كوه راه

بهر سو ز توران بيامد گروه * سپاه انجمن كرد بر گرد كوه

بريشان چو راه علف تنگ شد * سپهبد سوى چارهء جنگ شد

چنين گفت هومان بپيران گرد * كه ما را پى كوه بايد سپرد

يكى جنگ سازيم كايرانيان * نبندند ازين پس بكينه ميان

به دو گفت پيران كه بر ماست باد * نكردست با باد كس رزم ياد

ز جنگ پياده بپيچيد سر * شود تيره ديدار پرخاشخر

چو راه علف تنگ شد بر سپاه * كسى كوه خارا ندارد نگاه

همه لشكر آيد بزنهار ما * ازين پس نجويند پيكار ما

بريشان كنون جاى بخشايش است * نه هنگام پيكار و آرايش است