شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٣

[ گرد كردن توران سپاه ، كوه هماون را ]

چنان دان كه رفتن ز بيچارگيست * نمودن بما پشت يكبارگيست

نمانيم تا نزد خسرو شوند * بدرگاه او لشكرى نو شوند

ز زابلستان رستم آيد بجنگ * زيانى بود سهمگين زين درنگ

كنون ساختن بايد و تاختن * فسونها و نيرنگها ساختن

چو گودرز را با سپهدار طوس * درفش همايون و پيلان و كوس

همه بىگمانى بچنگ آوريم * بد آيد چو ايدر درنگ آوريم

چنين داد پاسخ به دو پهلوان * كه بيدار دل باش و روشن روان

چنان كن كه نيك اختر و راى تست * كه چرخ فلك زير بالاى تست

پس لشكر اندر گرفتند راه * سپهدار پيران و توران سپاه

بلهّاك فرمود كاكنون مه‌ايست * بگردان عنان با سوارى دويست

به دو گفت مگشاى بند از ميان * ببين تا كجايند ايرانيان

همى رفت لهّاك بر سان باد * ز خواب و ز خوردن نكرد ايچ ياد

چو نيمى ز تيره شب اندر گذشت * طلايه بديدش بتاريك دشت

خروش آمد از كوه و آواى زنگ * نديد ايچ لهّاك جاى درنگ

بنزديك پيران بيامد ز راه * به دو آگهى داد ز ايران سپاه

كه ايشان بكوه هماون درند * همه بسته بر پيش راه گزند

بهومان بفرمود پيران كه زود * عنان و ركيبت ببايد بسود

ببر چند بايد ز لشكر سوار * ز گردان گردنكش نامدار

كه ايرانيان با درفش و سپاه * گرفتند كوه هماون پناه

ازين رزم رنج آيد اكنون به روى * خرد تيز كن چارهء كار جوى

گر آن مرد با كاويانى درفش * به يارى شود روى ايشان بنفش

اگر دست يا بى بشمشير تيز * درفش و همه نيزه كن ريز ريز

من اينك پس اندر چو باد دمان * بيايم نسازم درنگ و زمان

گزين كرد هومان ز لشكر سوار * سپردار و شمشيرزن سى هزار

چو خورشيد تابنده بنمود تاج * بگسترد كافور بر تخت عاج

پديد آمد از دور گرد سپاه * غو ديده‌بان آمد از ديده‌گاه

كه آمد ز تركان سپاهى پديد * بابر سيه گردشان بر كشيد

چو بشنيد جوشن بپوشيد طوس * برآمد دم بوق و آواى كوس

سواران ايران همه همگروه * رده بركشيدند بر پيش كوه

چو هومان بديد آن سپاه گران * گراييدن گرز و تيغ سران

چنين گفت هومان بگودرز و طوس * كز ايران برفتيد با پيل و كوس

سوى شهر تركان بكين آختن * بدان روى لشكر برون تاختن

كنون برگزيدى چو نخچير كوه * شدستى ز گردان توران ستوه

نيايدت زين كار خود شرم و ننگ * خور و خواب و آرام بر كوه و سنگ

چو فردا بر آيد ز كوه آفتاب * كنم زين حصار تو درياى آب

بدانى كه اين جاى بيچارگيست * برين كوه خارا ببايد گريست

هيونى بپيران فرستاد زود * كه انديشهء ما دگرگونه بود