شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٢

[ گرد كردن توران سپاه ، كوه هماون را ]

و گر نه ز ما نامدارى دلير * نماند بآوردگه بر چو شير

سپه بر نشاند و بنه برنهاد * و زان كشتگان كرد بسيار ياد

[ گرد كردن توران سپاه ، كوه هماون را ]

[ گرد كردن توران سپاه ، كوه هماون را ]

ازين سان همى رفت روز و شبان * پر از غم دل و ناچريده لبان

همه ديده پر خون و دل پر ز داغ * ز رنج روان گشته چون پرّ زاغ

چو نزديك كوه هماون رسيد * بران دامن كوه لشكر كشيد

چنين گفت طوس سپهبد بگيو * كه اى پر خرد نامبردار نيو

سه روزست تا زين نشان تاختى * بخواب و به خوردن نپرداختى

بيا و بياسا و چيزى بخور * بآرامش و جامه بنماى سر

كه من بىگمانم كه پيران بجنگ * پس ما بيايد كنون بىدرنگ

كسى را كه آسوده‌تر زين گروه * به بيژن بمان و تو بر شو بكوه

همه خستگان را سوى كه كشيد * ز آسودگان لشكرى بر گزيد

چنين گفت كين كوه‌سر جاى ماست * ببايد كنون خويشتن كرد راست

طلايه ز كوه اندر آمد بدشت * بدان تا بريشان نشايد گذشت

خروش نگهبان و آواى زنگ * تو گفتى به جوش آمد از كوه سنگ

هم آنگه برآمد ز چرخ آفتاب * جهان گشت برسان درياى آب

ز درگاه پيران برآمد خروش * چنان شد كه بر خيزد از خاك جوش

بهومان چنين گفت كاكنون بجنگ * نبايد همانا فراوان درنگ

سواران دشمن همه كشته‌اند * و گر خسته از جنگ برگشته‌اند

بزد كوس و از دشت بر خاست غو * همى رفت پيش سپه پيش رو

رسيدند تركان بدان رزمگاه * همه رزمگه خيمه بد بىسپاه

بشد نزد پيران يكى مژده‌خواه * كه كس نيست ايدر ز ايران سپاه

ز لشكر بشادى بر آمد خروش * بفرمان پيران نهادند گوش

سپهبد چنين گفت با بخردان * كه اى نامور پر هنر موبدان

چه سازيم و اين را چه دانيد راى * كه اكنون ز دشمن تهى ماند جاى

سواران لشكر ز پير و جوان * همه تيز گفتند با پهلوان

كه لشكر گريزان شد از پيش ما * شكست آمد اندر بدانديش ما

يكى رزمگاهست پر خون و خاك * از يشان نه هنگام بيم است و باك

ببايد پى دشمن اندر گرفت * ز مولش سزد گر بمانى شگفت

گريزان ز باد اندر آيد به آب * به آيد ز موليدن ايدر شتاب

چنين گفت پيران كه هنگام جنگ * شود سست پاى شتاب از درنگ

سپاهى بكردار درياى آب * شدست انجمن پيش افراسياب

بمانيم تا آن سپاه گران * بيايند گردان و جنگ آوران

ازان پس بايران نمانيم كس * چنين است راى خردمند و بس

به دو گفت هومان كه اى پهلوان * مرنجان بدين كار چندين روان

سپاهى بدان زور و آن جوش و دم * شدى روى دريا از يشان دژم

كنون خيمه و گاه و پرده سراى * همه مانده بر جاى و رفته ز جاى