شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٠

[ جادوى كردن تورانيان بر سپاه ايران ]

ز روى هوا ابر تيره ببرد * فرود آمد از كوه رهّام گرد

يكى دست بازور جادو بدست * بهامون شد و بارگى بر نشست

هوا گشت زان سان كه از پيش بود * فروزنده خورشيد را رخ نمود

پدر را بگفت آنچ جادو چه كرد * چه آورد بر ما بروز نبرد

بديدند ازان پس دليران شاه * چو درياى خون گشته آوردگاه

همه دشت كشته ز ايرانيان * تن بىسران و سر بىتنان

چنين گفت گودرز آنگه بطوس * كه نه پيل ماند و نه آواى كوس

همه يك سره تيغها بركشيم * برآريم جوش ار كشند ار كشيم

همانا كه ما را سر آمد زمان * نه روز نبردست و تير و كمان

به دو گفت طوس اى جهان ديده مرد * هوا گشت پاك و بشد باد سرد

چرا سر همى داد بايد بباد * چو فريادرس فرّه و زور داد

مكن پيش دستى تو در جنگ ما * كنند اين دليران خود آهنگ ما

بپيش زمانه پذيره مشو * بنزديك بد خواه خيره مشو

تو در قلب با كاويانى درفش * همى دار در جنگ تيغ بنفش

سوى ميمنه گيو و بيژن بهم * نگهبانش بر ميسره گستهم

چو رهّام و شيدوش بر پيش صف * گرازه بكين بر لب آورده كف

شوم بركشم گرز كين از ميان * كنم تن فدى پيش ايرانيان

ازين رزمگه بر نگردانم اسپ * مگر خاك جايم بود چون زرسپ

اگر من شوم كشته زين رزمگاه * تو بركش سوى شاه ايران سپاه

مرا مرگ نامىتر از سرزنش * بهر جاى بيغارهء بدكنش

چنين است گيتى پر آزار و درد * ازو تا توان گرد بيشى مگرد

فزونيش يك روز بگزايدت * ببودن زمانى نيفزايدت

دگر باره برشد دم كرّ ناى * خروشيدن زنگ و هندى دراى

ز بانگ سواران پرخاشخر * درخشيدن تيغ و زخم تبر

ز پيكان و از گرز و ژوپين و تير * زمين شد بكردار درياى قير

همه دشت بىتن سر و يال بود * همه گوش پر زخم گوپال بود

چو شد رزم تركان برين گونه سخت * نديدند ايرانيان روى بخت

همى تيره شد روى اختر درشت * دليران بدشمن نمودند پشت

چو طوس و چو گودرز و گيو دلير * چو شيدوش و بيژن چو رهّام شير

همه برنهادند جان را به كف * همى رزم جستند بر پيش صف

هر آن كس كه با طوس در جنگ بود * همه نامدار و كنارنگ بود

بپيش اندرون خون همى ريختند * يلان از پس پشت بگريختند

يكى موبدى طوس يل را بخواند * پس پشت تو گفت جنگى نماند

نبايد كت اندر ميان آورند * بجان سپهبد زيان آورند

بگيو دلير آن زمان طوس گفت * كه با مغز لشكر خرد نيست جفت

كه ما را بدين گونه بگذاشتند * چنين روى از جنگ برگاشتند

برو باز گردان سپه را ز راه * ز بيغارهء دشمن و شرم شاه