شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦

[ رشك بردن سلم بر ايرج ]

يكى روم و خاور دگر ترك و چين * سيم دشت گردان و ايران زمين

نخستين بسلم اندرون بنگريد * همه روم و خاور مر او را سزيد

بفرمود تا لشكرى برگزيد * گرازان سوى خاور اندر كشيد

بتخت كيان اندر آورد پاى * همى خواندنديش خاور خداى

دگر تور را داد توران زمين * ورا كرد سالار تركان و چين

يكى لشكرى نامزد كرد شاه * كشيد آنگهى تور لشكر به راه

بيامد بتخت كئى بر نشست * كمر بر ميان بست و بگشاد دست

بزرگان برو گوهر افشاندند * همى پاك توران شهش خواندند

از ايشان چو نوبت بايرج رسيد * مر او را پدر شاه ايران گزيد

هم ايران و هم دشت نيزه‌وران * هم آن تخت شاهى و تاج سران

به دو داد كورا سزا بود تاج * همان كرسى و مهر و آن تخت عاج

نشستند هر سه بآرام و شاد * چنان مرزبانان فرّخ نژاد

بر آمد برين روزگار دراز * زمانه بدل در همى داشت راز

فريدون فرزانه شد سالخورد * بباغ بهار اندر آورد گرد

برين گونه گردد سراسر سخن * شود سست نيرو چو گردد كهن

چو آمد به كار اندرون تيرگى * گرفتند پر مايگان خيرگى

بجنبيد مر سلم را دل ز جاى * گونه‌تر شد بآيين و راى

دلش گشت غرقه بآز اندرون * بانديشه بنشست با رهنمون

نبودش پسنديده بخش پدر * كه داد او بكهتر پسر تخت زر

بدل پر ز كين شد برخ پر ز چين * فرسته فرستاد زى شاه چين

فرستاد نزد برادر پيام * كه جاويد زى خرّم و شادكام

بدان اى شهنشاه تركان و چين * گسسته دل روشن از به گزين

ز نيكى زيان كرده گوئى پسند * منش پست و بالا چو سرو بلند

كنون بشنو از من يكى داستان * كزين گونه نشنيدى از باستان

سه فرزند بوديم زيباى تخت * يكى كهتر از ما بر آمد ببخت

اگر مهترم من بسال و خرد * زمانه به مهر من اندر خورد

گذشته ز من تاج و تخت و كلاه * نزيبد مگر بر تو اى پادشاه

سزد گر بمانيم هر دو دژم * كزين سان پدر كرد بر ما ستم

چو ايران و دشت يلان و يمن * بايرج دهد روم و خاور به من

سپارد ترا مرز تركان و چين * كه از تو سپهدار ايران زمين

بدين بخشش اندر مرا پاى نيست * بمغز پدر اندرون راى نيست

هيون فرستاده بگزارد پاى * بيامد بنزديك توران خداى

به خوبى شنيده همه ياد كرد * سر تور بىمغز پر باد كرد

چو اين راز بشنيد تور دلير * بر آشفت ناگاه برسان شير

چنين داد پاسخ كه با شهريار * بگو اين سخن همچنين ياددار

كه ما را بگاه جوانى پدر * بدين گونه بفريفت اى دادگر