شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٥٧

[ دو ديگر جنگ ايرانيان و تورانيان ]

سپر بر سر آورد و ننمود روى * نگه داشت هومان سر از تير اوى

چو او را پياده بران رزمگاه * بديدند گفتند توران سپاه

كه پردخت ماند كنون جاى اوى * ببردند پر مايه بالاى اوى

چو هومان بران زين تو زى نشست * يكى تيغ بگرفت هندى بدست

كه آيد دگر باره بر جنگ طوس * شد از شب جهان تيره چون آبنوس

همه نامداران پرخاش جوى * يكايك به دو در نهادند روى

چو شد روز تاريك و بيگاه گشت * ز جنگ يلان دست كوتاه گشت

بپيچيد هومان جنگى عنان * سپهبد به دو راست كرده سنان

بنزديك پيران شد از رزمگاه * خروشى بر آمد ز توران سپاه

ز تو خشم گردنكشان دور باد * درين جنگ فرجام ما سور باد

كه چون بود رزم تو اى نامجوى * چو با طوس روى اندر آمد به روى

همه پاك ما دل پر از خون بديم * جز ايزد نداند كه ما چون بديم

بلشكر چنين گفت هومان شير * كه اى رزم ديده سران دلير

چو روشن شود تيره شب روز ماست * كه اين اختر گيتى افروز ماست

شما را همه شادكامى بود * مرا خوبى و نيكنامى بود

ز لشكر همى بر خروشيد طوس * شب تيره تا گاه بانگ خروس

همى گفت هومان چه مرد منست * كه پيل ژيان هم نبرد منست

چو چرخ بلند از شبه تاج كرد * شمامه پراگند بر لاژورد

طلايه ز هر سو برون تاختند * بهر پردهء پاسبان ساختند

چو بر زد سر از برج خرچنگ شيد * جهان گشت چون روى رومى سپيد

تبيره بر آمد ز هر دو سراى * جهان شد پر از نالهء كرّ ناى

هوا تيره گشت از فروغ درفش * طبر خون و شبگون و زرد و بنفش

كشيده همه تيغ و گرز و سنان * همه جنگ را گرد كرده عنان

تو گفتى سپهر و زمان و زمين * بپوشد همى چادر آهنين

بپرده درون شد خور تابناك * ز جوش سواران و از گرد و خاك

ز هرّاى اسپان و آواى كوس * همى آسمان بر زمين داد بوس

سپهدار هومان دمان پيش صف * يكى خشت رخشان گرفته به كف

همى گفت چون من برايم به جوش * برانگيزم اسپ و برآرم خروش

شما يك بيك تيغها بر كشيد * سپرهاى چينى بسر در كشيد

مبينيد جز يال اسپ و عنان * نشايد كمان و نبايد سنان

عنان پاك بر يال اسپان نهيد * بدانسان كه آيد خوريد و دهيد

بپيران چنين گفت كاى پهلوان * تو بگشاى بند سليح گوان

ابا گنج دينار جفتى مكن * ز بهر سليح ايچ زفتى مكن

كه امروز گرديم پيروز گر * بيابد دل از اختر نيك بر

وزين روى لشكر سپهدار طوس * بياراست بر سان چشم خروس

برو بر يلان آفرين خواندند * ورا پهلوان زمين خواندند