شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٥٤

[ جنگ هومان با توس ]

بر آمد يكى ابر چون سندروس * زمين گشت از گرد چون آبنوس

سر سروران زير گرز گران * چو سندان شد و پتك آهنگران

ز خون رود گفتى ميستان شدست * ز نيزه هوا چون نيستان شدست

بسى سر گرفتار دام كمند * بسى خوار گشته تن ارجمند

كفن جوشن و بستر از خون و خاك * تن نازديده بشمشير چاك

زمين ارغوان و زمان سندروس * سپهر و ستاره پر آواى كوس

اگر تاج جويد جهانجوى مرد * و گر خاك گردد بروز نبرد

بناكام مى رفت بايد ز دهر * چه زو بهر ترياك يا بى چه زهر

ندانم سرانجام و فرجام چيست * برين رفتن اكنون ببايد گريست

يكى نامدارى بد ارژنگ نام * بابر اندر آورده از جنگ نام

برآورد از دشت آورد گرد * از ايرانيان جست چندى نبرد

چو از دور طوس سپهبد بديد * بغرّيد و تيغ از ميان بر كشيد

بپور زره گفت نام تو چيست * ز تركان جنگى ترا يار كيست

به دو گفت ارژنگ جنگى منم * سر افراز و شير درنگى منم

كنون خاك را از تو رخشان كنم * بآوردگه بر سر افشان كنم

چو گفتار پور زره شد ببن * سپهدار ايران شنيد اين سخن

بپاسخ نديد ايچ راى درنگ * همان آبدارى كه بودش بچنگ

بزد بر سر و ترگ آن نامدار * تو گفتى تنش سر نياورد بار

بر آمد ز ايران سپه بوق و كوس * كه پيروز بادا سر افراز طوس

غمى گشت پيران ز توران سپاه * ز تركان تهى ماند آوردگاه

دليران توران و كنداوران * كشيدند شمشير و گرز گران

كه يك سر بكوشيم و جنگ آوريم * جهان بر دل طوس تنگ آوريم

چنين گفت هومان كه امروز جنگ * بسازيد و دل را مداريد تنگ

گر ايدونك زيشان يكى نامور * ز لشكر برآرد به پيكار سر

پذيره فرستيم گردى دمان * ببينيم تا بر كه گردد زمان

وزيشان بتندى نجوييد جنگ * ببايد يك امروز كردن درنگ

بدانگه كه لشكر بجنبد ز جاى * تبيره بر آيد ز پرده سراى

همه يك سره گرزها بر كشيم * يكى از لب رود برتر كشيم

بانبوه رزمى بسازيم سخت * اگر يار باشد جهاندار و بخت

باسپ عقاب اندر آورد پاى * بر انگيخت آن بارگى را ز جاى

تو گفتى يكى بارهء آهنست * و گر كوه البرز در جوشنست

به پيش سپاه اندر آمد بجنگ * يكى خشت رخشان گرفته بچنگ

بجنبيد طوس سپهبد ز جاى * جهان پر شد از نالهء كرّ ناى

بهومان چنين گفت كاى شور بخت * ز پاليز كين بر نيامد درخت

نمودم بارژنگ يك دست برد * كه بود از شما نامبردار و گرد