شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٥٠

[ خوار كردن خسرو توس را ]

شب و روز و گردان سپهر آفريد * خور و خواب و تندى و مهر آفريد

جز او را مدان كردگار بلند * كزو شادمانى و زو مستمند

شگفتى بگيتى ز رستم بس است * كزو داستان بر دل هر كس است

سر مايهء مردى و جنگ ازوست * خردمندى و دانش و سنگ ازوست

به خشكى چو پيل و به دريا نهنگ * خردمند و بينا دل و مرد سنگ

كنون رزم كاموس پيش آوريم * ز دفتر بگفتار خويش آوريم

[ خوار كردن خسرو توس را ]

[ خوار كردن خسرو توس را ]

چو لشكر بيامد به راه چرم * كلات از بر و زير آب ميم

همى ياد كردند رزم فرود * پشيمانى و درد و تيمار بود

همه دل پر از درد از بيم شاه * دو ديده پر از خون و تن پر گناه

چنان شرمگين نزد شاه آمدند * جگر خسته و پر گناه آمدند

برادرش را كشته بر بىگناه * بدشمن سپرده نگين و كلاه

همه يك سره دست كرده بكش * برفتند پيشش پرستارفش

بديشان نگه كرد خسرو بخشم * دلش پر ز درد و پر از خون دو چشم

بيزدان چنين گفت كاى دادگر * تو دادى مرا هوش و راى و هنر

همى شرم دارم من از تو كنون * تو آگه‌ترى بىشك از چند و چون

و گرنه بفرمودمى تا هزار * زدندى بميدان پيكار دار

تن طوس را دار بودى نشست * هرانكس كه با او ميان را ببست

ز كين پدر بودم اندر خروش * دلى داشتم پر غم و درد و جوش

كنون كينه نو شد ز كين فرود * سر طوس نوذر ببايد درود

بگفتم كه سوى كلات و چرم * مرو گر فشانند بر سر درم

كزان ره فرودست و با مادرست * سپهبد نژادست و كنداور است

دمان طوس نامرد ناهوشيار * چرا برد لشكر بسوى حصار

كنون لا جرم كردگار سپهر * ز طوس و ز لشكر ببرّيد مهر

بد آمد بگودرزيان بر ز طوس * كه نفرين برو باد و بر پيل و كوس

همى خلعت و پندها دادمش * بجنگ برادر فرستادمش

جهانگير چون طوس نوذر مباد * چنو پهلوان پيش لشكر مباد

دريغ آن فرود سياوش دريغ * كه با زور و دل بود و با گرز و تيغ

بسان پدر كشته شد بىگناه * بدست سپهدار من با سپاه

بگيتى نباشد كم از طوس كس * كه او از در بند و چاهست و بس

نه در سرش مغز و نه در تنش رگ * چه طوس فرومايه پيشم چه سگ

ز خون برادر بكين پدر * همى گشت پيچان و خسته جگر

سپه را همه خوار كرد و براند * ز مژگان همى خون برخ بر فشاند

در بار دادن بريشان ببست * روانش بمرگ برادر بخست

بزرگان ايران بماتم شدند * دليران بدرگاه رستم شدند

بپوزش كه اين بودنى كار بود * كرا بود آهنگ رزم فرود

بدانگه كجا كشته شد پور طوس * سر سركشان خيره گشت از فسوس

همان نيز داماد او ريونيز * نبود از بد بخت مانند چيز