شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٥

[ بخش كردن فريدون جهان را بر پسران ]

سراينده باشيد و بسيار هوش * بگفتار او بر نهاده دو گوش

[ به خوبى سخنهاش پاسخ دهيد * چو پرسد سخن راى فرّخ نهيد ]

ازيرا كه پروردهء پادشا * نبايد كه باشد بجز پارسا

سخن گوى و روشن دل و پاك دين * بكارى كه پيش آيدش پيش بين

زبان راستى را بياراسته * خرد خيره كرده ابر خواسته

شما هر چه گويم ز من بشنويد * اگر كار بنديد خرّم بويد

يكى ژرف بين است شاه يمن * كه چون او نباشد بهر انجمن

گرانمايه و پاك هر سه پسر * همه دل نهاده بگفت پدر

[ ز پيش فريدون برون آمدند * پر از دانش و پر فسون آمدند ]

[ بجز راى و دانش چه اندر خورد * پسر را كه چونان پدر پرورد ]

[ سوى خانه رفتند هر سه چو باد * شب آمد بخفتند پيروز و شاد ]

[ چو خورشيد زد عكس بر آسمان * پراگند بر لاژورد ارغوان ]

برفتند و هر سه بياراستند * ابا خويشتن موبدان خواستند

كشيدند بالشكرى چون سپهر * همه نامداران خورشيد چهر

چو از آمدنشان شد آگاه سرو * بياراست لشكر چو پرّ تذرو

فرستادشان لشكرى گشن پيش * چه بيگانه فرزانگان و چه خويش

شدند اين سه پر مايه اندر يمن * برون آمدند از يمن مرد و زن

همى گوهر و زعفران ريختند * همى مشك با مى بر آميختند

همه يال اسپان پر از مشك و مى * پراگنده دينار در زير پى

نشستن گهى ساخت شاه يمن * همه نامداران شدند انجمن

در گنجهاى كهن كرد باز * گشاد آنچه يك چند گه بود راز

سه خورشيد رخ را چو باغ بهشت * كه موبد چو ايشان صنوبر نكشت

ابا تاج و با گنج ناديده رنج * مگر زلفشان ديده رنج شكنج

بياورد هر سه بديشان سپرد * كه سه ماه نو بود و سه شاه گرد

[ ز كينه بدل گفت شاه يمن * كه از آفريدون بد آمد به من ]

[ بد از من كه هرگز مبادم ميان * كه ماده شد از تخم نرّه كيان ]

[ به اختر كس آن دان كه دخترش نيست * چو دختر بود روشن اخترش نيست ]

به پيش همه موبدان سرو گفت * كه زيبا بود ماه را شاه جفت

بدانيد كين سه جهان بين خويش * سپردم بديشان بر آيين خويش

بدان تا چو ديده بدارندشان * چو جان پيش دل بر نگارندشان

خروشيد و بار غريبان ببست * ابر پشت شرزه هيونان مست

ز گوهر يمن گشت افروخته * عمارى يك اندر دگر دوخته

[ چو فرزند را باشد آيين و فرّ * گرامى بدل بر چه ماده چه نر ]

بسوى فريدون نهادند روى * جوانان بينا دل راه جوى

نهفته چو بيرون كشيد از نهان * بسه بخش كرد آفريدون جهان