شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٤٨

[ بازگشتن ايرانيان به نزد خسرو ]

سر پر گناهش روان داد من * بمان تا كند در جهان ياد من

برادر چو بهرام را خسته ديد * تژاو جفا پيشه را بسته ديد

خروشيد و بگرفت ريش تژاو * بريدش سر از تن بسان چكاو

دل گيو زان پس بريشان بسوخت * روانش ز غم آتشى بر فروخت

خروشى بر آورد كاندر جهان * كه ديد اين شگفت آشكار و نهان

كه گر من كشم ور كشى پيش من * برادر بود گر كسى خويش من

بگفت اين و بهرام يل جان بداد * جهان را چنين است ساز و نهاد

عنان بزرگى هر آن كو بجست * نخستين ببايد به خون دست شست

اگر خود كشد گر كشندش به درد * بگرد جهان تا توانى مگرد

خروشان بر اسپ تژاوش ببست * به بيژن سپرد آنگهى بر نشست

بياوردش از جايگاه تژاو * بنزديك ايران دلش پر ز تاو

چو شد دور زان جايگاه نبرد * بكردار ايوان يكى دخمه كرد

بيا گند مغزش بمشك و عبير * تنش را بپوشيد چينى حرير

بر آيين شاهانش بر تخت عاج * بخوابيد و آويخت بر سرش تاج

سر دخمه كردند سرخ و كبود * تو گفتى كه بهرام هرگز نبود

شد آن لشكر نامور سوگوار * ز بهرام و ز گردش روزگار

[ بازگشتن ايرانيان به نزد خسرو ]

[ بازگشتن ايرانيان به نزد خسرو ]

چو برزد سر از كوه تابنده شيد * بر آمد سر تاج روز سپيد

سپاه پراگنده گرد آمدند * همى هر كسى داستانها زدند

كه چندين ز ايرانيان كشته شد * سر بخت سالار برگشته شد

چنين چيره شد دست تركان بجنگ * سپه را كنون نيست جاى درنگ

بر شاه بايد شدن بىگمان * ببينيم تا بر چه گردد زمان

اگر شاه را دل پر از جنگ نيست * مرا و ترا جاى آهنگ نيست

پسر بىپدر شد پدر بىپسر * بشد كشته و زنده خسته جگر

اگر جنگ فرمان دهد شهريار * بسازد يكى لشكر نامدار

بياييم و دلها پر از كين و جنگ * كنيم اين جهان بر بدانديش تنگ

برين راى زان مرز گشتند باز * همه دل پر از خون و جان پر گداز

برادر ز خون برادر به درد * زبانشان ز خويشان پر از ياد كرد

برفتند يك سر سوى كاسه‌رود * روانشان ازان كشتگان پر درود

طلايه بيامد به پيش سپاه * كسى را نديد اندران جايگاه

بپيران فرستاد زود آگهى * كز ايرانيان گشت گيتى تهى

چو بشنيد پيران هم اندر زمان * بهر سو فرستاد كار آگهان

چو برگشتن مهتران شد درست * سپهبد روان را ز انده بشست

بيامد بشبگير خود با سپاه * همى گشت بر گرد آن رزمگاه

همه كوه و هم دشت و هامون و راغ * سراپرده و خيمه بد همچو باغ

بلشكر ببخشيد و خود بر گرفت * ز كار جهان مانده اندر شگفت

كه روزى فرازست و روزى نشيب * گهى شاد دارد گهى با نهيب