شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٤٧

[ كشتن گيو ، تژاو را به كين بهرام ]

همى ريخت آب از بر چهر اوى * پر از خون دو تن ديده از مهر اوى

چو باز آمدش هوش بگشاد چشم * تنش پر ز خون بود و دل پر ز خشم

چنين گفت با گيو كاى نامجوى * مرا چون بپوشى بتابوت روى

تو كين برادر بخواه از تژاو * ندارد مگر گاو با شير تاو

مرا ديد پيران ويسه نخَست * كه با من بدش روزگارى نشست

همه نامداران و گردان چين * بجستند با من بآغاز كين

تن من تژاو جفا پيشه خست * نكرد ايچ ياد از نژاد و نشست

چو بهرام گرد اين سخن ياد كرد * بباريد گيو از مژه آب زرد

بدادار دارنده سوگند خورد * بروز سپيد و شب لاژورد

كه جز ترگ رومى نبيند سرم * مگر كين بهرام باز آورم

پر از درد و پر كين بزين بر نشست * يكى تيغ هندى گرفته بدست

بدانگه كه شد روى گيتى سياه * تژاو از طلايه بر آمد به راه

چو از دور گيو دليرش بديد * عنان را بپيچيد و دم در كشيد

چو دانست كز لشكر اندر گذشت * ز گردان و گردنكشان دور گشت

سوى او بيفگند پيچان كمند * ميان تژاو اندر آمد به بند

بران اندر آورد و برگشت زود * پس آسانش از پشت زين در ربود

به خاك اندر افگند خوار و نژند * فرود آمد و دست كردش به بند

نشست از بر اسپ و او را كشان * پس اندر همى برد چون بيهشان

چنين گفت با او به خواهش تژاو * كه با من نماند اى دلير ايچ تاو

چه كردم كزين بىشمار انجمن * شب تيره دوزخ نمودى به من

بزد بر سرش تازيانه دويست * به دو گفت كين جاى گفتار نيست

ندانى همى اى بد شور بخت * كه در باغ كين تازه كشتى درخت

كه بالاش با چرخ همبر بود * تنش خون خورد بار او سر بود

شكار تو بهرام بايد بجنگ * ببينى كنون زخم كام نهنگ

چنين گفت با گيو جنگى تژاو * كه تو چون عقابى و من چون چكاو

ز بهرام بر بد نبردم گمان * نه او را بدست من آمد زمان

كه من چون رسيدم سواران چين * ورا كشته بودند بر دشت كين

بران بد كه بهرام بىجان شدست * ز دردش دل گيو پيچان شدست

كشانش بياورد گيو دلير * بپيش جگر خسته بهرام شير

به دو گفت كاينك سر بىوفا * مكافات سازم جفا را جفا

سپاس از جهان آفرين كردگار * كه چندان زمان ديدم از روزگار

كه تيره روان بدانديش تو * بپردازم اكنون من از پيش تو

همى كرد خواهش بريشان تژاو * همى خواست از كشتن خويش تاو

همى گفت ار ايدونك اين كار بود * سر من بخنجر بريدن چه سود

يكى بنده باشم روان ترا * پرستش كنم گوربان ترا

چنين گفت با گيو بهرام شير * كه اى نامور نامدار دلير

گر ايدونك از وى به من بد رسيد * همان روز مرگش نبايد چشيد