شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٤٦

[ كشتن گيو ، تژاو را به كين بهرام ]

كه چندين تن از تخمهء مهتران * ز ديهيم داران و كنداوران

ز پيكار تو كشته و خسته شد * چنين رزم ناگاه پيوسته شد

كه جويد گذر سوى ايران كنون * مگر آنك جوشد ورا مغز و خون

اگر نيستى رنج افراسياب * كه گردد سرش زين سخن پر شتاب

ترا بارگى دادمى اى جوان * بدان تات بردى بر پهلوان

بگفت اين و برگشت و شد باز جاى * دلش پر ز كين و سرش پر ز راى

برفت او و آمد ز لشكر تژاو * سوارى كه بوديش با شير تاو

ز پيران بپرسيد و پيران بگفت * كه بهرام را از يلان نيست جفت

بمهرش بدادم بسى پند خوب * نمودم به دو راه و پيوند خوب

سخن را نبد بر دلش هيچ راه * همى راه جويد بايران سپاه

بپيران چنين گفت جنگى تژاو * كه با مهر جان ترا نيست تاو

شوم گر پياده بچنگ آرمش * سر اندر زمان زير سنگ آرمش

بيامد شتابان بدان رزمگاه * كجا بود بهرام يل بىسپاه

چو بهرام را ديد نيزه بدست * يكى بر خروشيد چون پيل مست

به دو گفت ازين لشكر نامدار * پياده يكى مرد و چندين سوار

بايران گرازيد خواهى همى * سرت بر فرازيد خواهى همى

سران را سپردى سر اندر زمان * گه آمد كه بر تو سر آيد زمان

پس آنگه بفرمود كاندر نهيد * بتير و بگرز و بژوپين دهيد

برو انجمن شد يكى لشكرى * هرانكس كه بود از دليران سرى

كمان را بزه كرد بهرام گرد * بتير از هوا روشنايى ببرد

چو تير اسپرى شد سوى نيزه گشت * چو درياى خون شد همه كوه و دشت

چو نيزه قلم شد بگرز و بتيغ * همى خون چكانيد بر تيره ميغ

چو رزمش برين گونه پيوسته شد * بتيرش دلاور بسى خسته شد

چو بهرام يل گشت بىتوش و تاو * پس پشت او اندر آمد تژاو

يكى تيغ زد بر سر كتف اوى * كه شير اندر آمد ز بالا به روى

جدا شد ز تن دست خنجرگزار * فرو ماند از رزم و برگشت كار

تژاو ستمگاره را دل بسوخت * بكردار آتش رخش برفروخت

بپيچيد ازو روى پر درد و شرم * به جوش آمدش در جگر خون گرم

[ كشتن گيو ، تژاو را به كين بهرام ]

[ كشتن گيو ، تژاو را به كين بهرام ]

چو خورشيد تابنده بنمود پشت * دل گيو گشت از برادر درشت

ببيژن چنين گفت كاى رهنماى * برادر نيامد همى باز جاى

ببايد شدن تا ورا كار چيست * نبايد كه بر رفته بايد گريست

دليران برفتند هر دو چو گرد * بدان جاى پرخاش و ننگ و نبرد

بديدار بهرامشان بد نياز * همى خسته و كشته جستند باز

همه دشت پر خسته و كشته بود * جهانى به خون اندر آغشته بود

دليران چو بهرام را يافتند * پر از آب و خون ديده بشتافتند

به خاك و به خون اندر افگنده خوار * فتاده ازو دست و برگشته كار