شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٤٥

[ كشته شدن بهرام بر دست تژاو ]

ازو سركشان آگهى يافتند * سوارى صد از قلب بشتافتند

كه او را بگيرند زان رزمگاه * برندش بر پهلوان سپاه

كمان را بزه كرد بهرام شير * بباريد تير از كمان دلير

چو تيرى يكى در كمان راندى * بپيرامنش كس كجا ماندى

از يشان فراوان بخست و بكشت * پياده نپيچيد و ننمود پشت

سواران همه بازگشتند ازوى * بنزديك پيران نهادند روى

چو لشكر ز بهرام شد ناپديد * ز هر سو بسى تير گرد آوريد

[ كشته شدن بهرام بر دست تژاو ]

[ كشته شدن بهرام بر دست تژاو ]

چو لشكر بيامد بر پهلوان * بگفتند با او سراسر گوان

فراوان سخن رفت زان رزمساز * ز پيكار او آشكار او راز

بگفتند كاينت هژبر دلير * پياده نگردد خود از جنگ سير

بپرسيد پيران كه اين مرد كيست * ازان نامداران ورا نام چيست

يكى گفت بهرام شيراوژن است * كه لشكر سراسر به دو روشن است

برويين چنين گفت پيران كه خيز * كه بهرام را نيست جاى گريز

مگر زنده او را بچنگ آورى * زمانه براسايد از داورى

ز لشكر كسى را كه بايد ببر * كجا نامدارست و پرخاشخر

چو بشنيد رويين بيامد دمان * نبودش بس انديشهء بد گمان

بر تير بنشست بهرام شير * نهاده سپر بر سر و چرخ زير

يكى تير باران برويين بكرد * كه شد ماه تابنده چون لاژورد

چو رويين پيران ز تيرش بخست * يلان را همه كند شد پاى و دست

بسستى بر پهلوان آمدند * پر از درد و تيره روان آمدند

كه هرگز چنين يك پياده بجنگ * ز دريا نديديم جنگى نهنگ

چو بشنيد پيران غمى گشت سخت * بلرزيد بر سان برگ درخت

نشست از بر بارهء تند تاز * همى رفت با او بسى رزمساز

بيامد به دو گفت كاى نامدار * پياده چرا ساختى كارزار

نه تو با سياوش بتوران بدى * همانا بپرخاش و سوران بدى

مرا با تو نان و نمك خوردن است * نشستن همان مهر پروردن است

نبايد كه با اين نژاد و گهر * بدين شير مردى و چندين هنر

ز بالا به خاك اندر آيد سرت * بسوزد دل مهربان مادرت

بيا تا بسازيم سوگند و بند * براهى كه آيد دلت را پسند

ازان پس يكى با تو خويشى كنيم * چو خويشى بود راى بيشى كنيم

پياده تو با لشكرى نامدار * نتابى مخور با تنت زينهار

به دو گفت بهرام كاى پهلوان * خردمند و بينا و روشن روان

مرا حاجت از تو يكى بارگيست * و گر نه مرا جنگ يكبارگيست

به دو گفت پيران كه اى نامجوى * ندانى كه اين راى را نيست روى

ترا اين به آيد كه گفتم سخن * دليرى و بر خيره تندى مكن

ببين تا سواران آن انجمن * نهند اين چنين ننگ بر خويشتن