شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٤٤

[ بازگشتن بهرام به جستن تازيانه به رزمگاه ]

من آن درع و تازانه برداشتم * بتوران دگر خوار بگذاشتم

يكى نيز بخشيد كاوس شاه * ز زرّ و ز گوهر چو تابنده ماه

دگر پنج دارم همه زرنگار * برو بافته گوهر شاهوار

ترا بخشم اين هفت ز ايدر مرو * يكى جنگ خيره مياراى نو

چنين گفت با گيو بهرام گرد * كه اين ننگ را خرد نتوان شمرد

شما را ز رنگ و نگارست گفت * مرا آنك شد نام با ننگ جفت

گر ايدونك تازانه باز آورم * و گر سر ز كوشش بگاز آورم

برو راى يزدان دگر گونه بود * همان گردش بخت وارونه بود

هرانگه كه بخت اندر آيد بخواب * ترا گفت دانا نيايد صواب

بزد اسپ و آمد بران رزمگاه * درخشان شده روى گيتى ز ماه

همى زار بگريست بر كشتگان * بران داغ دل بخت برگشتگان

تن ريونيز اندران خون و خاك * شده غرق و خفتان برو چاك چاك

همى زار بگريست بهرام شير * كه زار اى جوان سوار دلير

چه تو كشته اكنون چه يك مشت خاك * بزرگان بايوان تو اندر مغاك

بران كشتگان بر يكايك بگشت * كه بودند افگنده بر پهن دشت

ازان نامداران يكى خسته بود * بشمشير از يشان بجان رسته بود

همى باز دانست بهرام را * بناليد و پرسيد زو نام را

به دو گفت كاى شير من زنده‌ام * بر كشتگان خوار افگنده‌ام

سه روزست تا نان و آب آرزوست * مرا بر يكى جامه خواب آرزوست

بشد تيز بهرام تا پيش اوى * بدل مهربان و بتن خويش اوى

برو گشت گريان و رخ را بخست * بدرّيد پيراهن او را ببست

به دو گفت منديش كز خستگيست * تبه بودن اين ز نابستگيست

چو بستم كنون سوى لشكر شوى * وزين خستگى زود بهتر شوى

يكى تازيانه بدين رزمگاه * ز من گم شدست از پى تاج شاه

چو آن باز يابم بيايم برت * رسانم به زودى سوى لشكرت

و زان جا سوى قلب لشكر شتافت * همى جست تا تازيانه بيافت

ميان تل كشتگان اندرون * بر آميخته خاك بسيار و خون

فرود آمد از باره آن بر گرفت * و زان جا خروشيدن اندر گرفت

خروش دم ماديان يافت اسپ * بجوشيد بر سان آذرگشسپ

سوى ماديان روى بنهاد تفت * غمى گشت بهرام و از پس برفت

همى شد دمان تا رسيد اندروى * ز ترگ و ز خفتان پر از آب روى

چو بگرفت هم در زمان بر نشست * يكى تيغ هندى گرفته بدست

چو بفشارد ران هيچ نگذارد پى * سوار و تن باره پر خاك و خوى

چنان تنگ دل شد بيكبارگى * كه شمشير زد بر پى بارگى

و زان جايگه تا بدين رزمگاه * پياده بپيمود چون باد راه

سراسر همه دشت پر كشته ديد * زمين چون گل و ارغوان كِشته ديد

همى گفت كاكنون چه سازيم روى * برين دشت بىبارگى راه جوى