شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٤٣

[ بازگشتن بهرام به جستن تازيانه به رزمگاه ]

فراوان ز هر سو سپه كشته شد * سر بخت گردنكشان گشته شد

بر آويخت چون شير بهرام گرد * بنيزه بريشان يكى حمله برد

بنوك سنان تاج را بر گرفت * دو لشكر به دو مانده اندر شگفت

همى بود زان گونه تا تيره گشت * همى ديده از تيرگى خيره گشت

چنين هر زمانى بر آشوفتند * همى بر سر يكدگر كوفتند

ز گودرزيان هشت تن زنده بود * بران رزمگه ديگر افگنده بود

هم از تخمهء گيو چون بيست و پنج * كه بودند زيباى ديهيم و گنج

هم از تخم كاوس هفتاد مرد * سواران و شيران روز نبرد

جز از ريونيز آن سر تاج دار * سزد گر نيايد كسى در شمار

چو سيصد تن از تخم افراسياب * كجا بختشان اندر آمد بخواب

ز خويشان پيران چو نهصد سوار * كم آمد برين روز در كارزار

همان دست پيران بد و روز اوى * ازان اختر گيتى افروز اوى

نبد روز پيكار ايرانيان * ازان جنگ جستن سر آمد زمان

از آوردگه روى برگاشتند * همى خستگان خوار بگذاشتند

بدانگه كجا بخت برگشته بود * دمان بارهء گستهم كشته بود

پياده همى رفت نيزه بدست * ابا جوشن و خود برسان مست

چو بيژن بگستهم نزديك شد * شب آمد همى روز تاريك شد

به دو گفت هين بر نشين از پسم * گرامىتر از تو نباشد كسم

نشستند هر دو بران بارگى * چو خورشيد شد تيره يكبارگى

همه سوى آن دامن كوهسار * گريزان برفتند برگشته كار

سواران تركان همه شاد دل * ز رنج و ز غم گشته آزاد دل

بلشكرگه خويش باز آمدند * گرازنده و بزم ساز آمدند

ز گردان ايران بر آمد خروش * همى كر شد از نالهء كوس گوش

[ بازگشتن بهرام به جستن تازيانه به رزمگاه ]

[ بازگشتن بهرام به جستن تازيانه به رزمگاه ]

دوان رفت بهرام پيش پدر * كه اى پهلوان يلان سر بسر

بدانگه كه آن تاج برداشتم * بنيزه بابر اندر افراشتم

يكى تازيانه ز من گم شدست * چو گيرند بىمايه تركان بدست

ببهرام بر چند باشد فسوس * جهان پيش چشمم شود آبنوس

نبشته بران چرم نام منست * سپهدار پيران بگيرد بدست

شوم تيز و تازانه باز آورم * اگر چند رنج دراز آورم

مرا اين ز اختر بد آيد همى * كه نامم به خاك اندر آيد همى

به دو گفت گودرز پير اى پسر * همى بخت خويش اندر آرى بسر

ز بهر يكى چوب بسته دوال * شوى در دم اختر شوم فال

چنين گفت بهرام جنگى كه من * نيم بهتر از دوده و انجمن

بجايى توان مُرد كايد زمان * بكژّى چرا برد بايد گمان

به دو گفت گيو اى برادر مشو * فراوان مرا تازيانه‌ست نو

يكى شوشهء زر بسيم اندرست * دو شيبش ز خوشاب و ز گوهرست

فرنگيس چون گنج بگشاد سر * مرا داد چندان سليح و كمر