شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٣٨

[ باز خواندن كىخسرو توس را ]

بتوران فرستادمش با سپاه * برادر شد از كين نخستين تباه

بايران چنو هيچ مهتر مباد * وزين گونه سالار لشكر مباد

دريغا برادر فرود جوان * سر نامداران و پشت گوان

ز كين پدر زار و گريان بدم * بران درد يك چند بريان بدم

كنون بر برادر ببايد گريست * ندانم مرا دشمن و دوست كيست

مرو گفتم او را به راه چرم * مزن بر كلات و سپدكوه دم

بران ره فرودست و با لشكرست * همان كى نژادست و كنداورست

نداند كه اين لشكر از بن كيند * از ايران سپاهند گر خود چيند

ازان كوه جنگ آورد بىگمان * فراوان سران را سر آرد زمان

دريغ آن چنان گرد خسرو نژاد * كه طوس فرومايه دادش بباد

اگر پيش ازين او سپهبد بدست * ز كاوس شاه اختر بد بدست

برزم اندرون نيز خواب آيدش * چو بىمى نشيند شتاب آيدش

هنرها همه هست نزديك اوى * مبادا چنان جان تاريك اوى

چو اين نامه خوانى هم اندر شتاب * ز دل دور كن خورد و آرام و خواب

سبك طوس را باز گردان بجاى * ز فرمان مگرد و مزن هيچ راى

سپهدار و سالار زرّينه كفش * تو مى باش با كاويانى درفش

سر افراز گودرز از آن انجمن * بهر كار باشد ترا راى زن

مكن هيچ در جنگ جستن شتاب * ز مى دور باش و مپيماى خواب

بتندى مجو ايچ رزم از نخست * همى باش تا خسته گردد درست

ترا پيش رو گيو باشد بجنگ * كه با فرّ و برزست و چنگ پلنگ

فراز آور از هر سوى ساز رزم * مبادا كه آيد ترا راى بزم

نهاد از برنامه بر مهر شاه * فرستاده را گفت بركش به راه

ز رفتن شب و روز ماساى هيچ * بهر منزلى اسپ ديگر بسيچ

بيامد فرستاده هم زين نشان * بنزديك آن نامور سركشان

بنزد فريبرز شد نامه دار * به دو داد پس نامهء شهريار

فريبرز طوس و يلان را بخواند * ز كار گذشته فراوان براند

همان نامور گيو و گودرز را * سواران و گردان آن مرز را

چو بر خواند آن نامهء شهريار * جهان را درختى نو آمد ببار

بزرگان و شيران ايران زمين * همه شاه را خواندند آفرين

بياورد طوس آن گرامى درفش * ابا كوس و پيلان و زرّينه كفش

بنزد فريبرز بردند و گفت * كه آمد سزا را سزاوار جفت

همه ساله بخت تو پيروز باد * همه روزگار تو نوروز باد

برفت و ببرد آنك بد نوذرى * سواران جنگ آور و لشكرى

بنزديك شاه آمد از دشت جنگ * بره بر نكرد ايچ گونه درنگ

زمين را ببوسيد در پيش شاه * نكرد ايچ خسرو به دو در نگاه

بدشنام بگشاد لب شهريار * بران انجمن طوس را كرد خوار

ازان پس به دو گفت كاى بد نشان * كه كم باد نامت ز گردنكشان