شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٣٣

[ رزم ايرانيان با تژاو ]

مكش مر مرا تا نمايمت راه * بجايى كه او دارد آرامگاه

به دو گفت بهرام با من تژاو * چو با شير درّنده پيكار گاو

سرش را بخنجر ببرّيد پست * بفتراك زين كيانى ببست

بلشكرگه آورد و بفگند خوار * نه نام آورى بد نه گردى سوار

چو خورشيد برزد ز گردون درفش * دم شب شد از خنجر او بنفش

غمى شد دل مرد پرخاش جوى * بدانست كو را بد آمد به روى

بر آمد خروش خروس و چكاو * كبوده نيامد بنزد تژاو

سپاهى كه بودند با او بخواند * و زان جايگه تيز لشكر براند

تژاو سپهبد بشد با سپاه * بايران خروش آمد از ديده‌گاه

كه آمد سپاهى ز تركان بجنگ * سپهبد نهنگى درفشى پلنگ

ز گردنكشان پيش او رفت گيو * تنى چند با او ز گردان نيو

برآشفت و نامش بپرسيد ز وى * چنين گفت كاى مرد پرخاش جوى

بدين مايه مردم بجنگ آمدى * ز هامون بكام نهنگ آمدى

بپاسخ چنين گفت كاى نامدار * ببينى كنون رزم شير سوار

بگيتى تژاوست نام مرا * بهر دم بر آرند كام مرا

نژادم بگوهر از ايران بُدست * ز گردان و ز پشت شيران بُدست

كنون مرزبانم بدين تخت و گاه * نگين بزرگان و داماد شاه

به دو گفت گيو اين كه گفتى مگوى * كه تيره شود زين سخن آبروى

از ايران بتوران كه دارد نشست * مگر خوردنش خون بود گر كبست

اگر مرزبانى و داماد شاه * چرا بيشتر زين ندارى سپاه

بدين مايه لشكر تو تندى مجوى * بتندى بپيش دليران مپوى

كه اين پر هنر نامدار دلير * سر مرزبان اندر آرد به زير

گر ايدونك فرمان كنى با سپاه * بايران خرامى بنزديك شاه

كنون پيش طوس سپهبد شوى * بگويى و گفتار او بشنوى

ستانمت زو خلعت و خواسته * پرستنده و اسپ آراسته

تژاو فريبنده گفت اى دلير * درفش مرا كس نيارد به زير

مرا ايدر اكنون نگينست و گاه * پرستنده و گنج و تاج و سپاه

همان مرز و شاهى چو افراسياب * كس اين را ز ايران نبيند بخواب

پرستار و ز ماديانان گله * بدشت گروگرد كرده يله

تو اين اندكى لشكر من مبين * مرا جوى با گرز بر پشت زين

من امروز با اين سپاه آن كنم * كزين آمدن تان پشيمان كنم

چنين گفت بيژن بفرّخ پدر * كه اى نامور گرد پرخاشخر

سرافراز و بيدار دل پهلوان * به پيرى نه آنى كه بودى جوان

ترا با تژاو اين همه پند چيست * بتركى چنين مهر و پيوند چيست

همى گرز و خنجر ببايد كشيد * دل و مغز ايشان ببايد دريد

برانگيخت اسپ و برآمد خروش * نهادند گوپال و خنجر بدوش