شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٣٢

[ گرفتن بهرام كبوده را ]

كنونست هنگام آن سوختن * به آتش سپهرى بر افروختن

گشاده شود راه لشكر مگر * بباشد سپه را بروبر گذر

به دو گفت گيو اين سخن رنج نيست * و گر هست هم رنج بىگنج نيست

غمى گشت بيژن بدين داستان * نباشم بدين گفت همداستان

مرا با جوانى نبايد نشست * بپيرى كمر بر ميان تو بست

برنج و به سختى بپرورديم * بگفتار هرگز نيازرديم

مرا برد بايد بدين كار دست * نشايد تو با رنج و من با نشست

به دو گفت گيو آنك من ساختم * بدين كار گردن برافراختم

كنون اى پسر گاه آرايشست * نه هنگام پيرى و بخشايشست

ازين رفتن من مدار ايچ غم * كه من كوه خارا بسوزم بدم

به سختى گذشت از در كاسه‌رود * جهان را همه رنج برف آب بود

چو آمد بران كوه هيزم فراز * ندانست بالا و پهناش باز

ز پيكان تير آتشى بر فروخت * بكوه اندر افگند و هيزم بسوخت

ز آتش سه هفته گذرشان نبود * ز تفّ زبانه ز باد و ز دود

چهارم سپه بر گذشتن گرفت * همان آب و آتش نشستن گرفت

سپهبد چو لشكر برو گرد شد * ز آتش به راه گر و گرد شد

سپاه اندر آمد چنانچون سزد * همه كوه و هامون سراپرده زد

چنانچون ببايست برساختند * ز هر سو طلايه برون تاختند

گروگرد بودى نشست تژاو * سوارى كه بوديش با شير تاو

فسيله بدان جايگه داشتى * چنان كوه تا كوه بگذاشتى

خبر شد كه آمد ز ايران سپاه * گله برد بايد به يك سو ز راه

فرستاد گردى هم اندر شتاب * بنزديك چوپان افراسياب

كبوده بدش نام و شايسته بود * بشايستگى نيز بايسته بود

به دو گفت چون تيره گردد سپهر * تو ز ايدر برو هيچ منماى چهر

نگه كن كه چندست ز ايران سپاه * ز گردان كه دارد درفش و كلاه

از ايدر بريشان شبيخون كنيم * همه كوه در جنگ هامون كنيم

كبوده بيامد چو گرد سياه * شب تيره نزديك ايران سپاه

طلايه شب تيره بهرام بود * كمندش سر پيل را دام بود

برآورد اسپ كبوده خروش * ز لشكر برافراخت بهرام گوش

كمان را بزه كرد و بفشارد ران * در آمد ز جاى آن هيون گران

يكى تير بگشاد و نگشاد لب * كبوده نبود ايچ پيدا ز شب

بزد بر كمربند چوپان شاه * همى گشت رنگ كبوده سياه

ز اسپ اندر افتاد و زنهار خواست * به دو گفت بهرام برگوى راست

كه ايدر فرستندهء تو كه بود * كرا خواستى زين بزرگان بسود

ببهرام گفت ار دهى زينهار * بگويم ترا هرچ پرسى ز كار

تژاوست شاها فرستنده‌ام * بنزديك او من پرستنده‌ام