شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٣٠

[ لشكر كشيدن توس به كاسه‌رود و كشته شدن پلاشان از دست بيژن ]

بيامد كه لشكر همى بنگرد * درفش سران را همى بشمرد

بلشكرگه اندر يكى كوه بود * بلند و بيك سو ز انبوه بود

نشسته برو گيو و بيژن بهم * همى رفت هر گونه از بيش و كم

درفش پلاشان ز توران سپاه * بديدار ايشان بر آمد ز راه

چو از دور گيو دلاور بديد * بزد دست و تيغ از ميان بر كشيد

چنين گفت كامد پلاشان شير * يكى نامدارى سوارى دلير

شوم گر سرش را ببرّم ز تن * گرش بسته آرم بدين انجمن

به دو گفت بيژن كه گر شهريار * مرا داد خلعت بدين كارزار

بفرمان مرا بست بايد كمر * برزم پلاشان پرخاشخر

ببيژن چنين گفت گيو دلير * كه مشتاب در جنگ اين نرّه شير

نبايد كه با او نتابى بجنگ * كنى روز بر من برين جنگ تنگ

پلاشان چو شير است در مرغزار * جز از مرد جنگى نجويد شكار

به دو گفت بيژن مرا زين سخن * به پيش جهاندار ننگى مكن

سليح سياوش مرا ده بجنگ * پس آنگه نگه كن شكار پلنگ

به دو داد گيو دلير آن زره * همى بست بيژن زره را گره

يكى بارهء تيز رو بر نشست * بهامون خراميد نيزه بدست

پلاشان يكى آهو افگنده بود * كبابش بر آتش پراگنده بود

همى خورد و اسپش چران و چمان * پلاشان نشسته به بازو كمان

چو اسپش ز دور اسپ بيژن بديد * خروشى بر آورد و اندر دميد

پلاشان بدانست كامد سوار * بيامد بسيچيدهء كارزار

يكى بانگ بر زد به بيژن بلند * منم گفت شيراوژن و ديوبند

بگو آشكارا كه نام تو چيست * كه اختر همى بر تو خواهد گريست

دلاور به دو گفت من بيژنم * برزم اندرون پيل رويين تنم

نياشير جنگى پدر گيو گرد * هم اكنون ببينى ز من دستبرد

بروز بلا در دم كارزار * تو بر كوه چون گرگ مردار خوار

همى دود و خاكستر و خون خورى * گه آمد كه لشكر بهامون برى

پلاشان بپاسخ نكرد ايچ ياد * برانگيخت آن پيل تن را چو باد

سواران بنيزه بر آويختند * يكى گرد تيره بر انگيختند

سنانهاى نيزه بهم برشكست * يلان سوى شمشير بردند دست

به زخم اندرون تيغ شد لخت لخت * ببودند لرزان چو شاخ درخت

به آب اندرون غرقه شد بارگى * سرانشان غمى گشت يكبارگى

عمود گران بر كشيدند باز * دو شير سرافراز و دو رزمساز

چنين تا بر آورد بيژن خروش * عمود گران بر نهاده بدوش

بزد بر ميان پلاشان گرد * همه مهرهء پشت بشكست خرد

ز بالاى اسپ اندر آمد تنش * نگون شد بر و مغفر و جوشنش

فرود آمد از باره بيژن چو گرد * سر مرد جنگى ز تن دور كرد

سليح و سر و اسپ آن نامجوى * بياورد و سوى پدر كرد روى