شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٢٨

[ كشتن جريره خود را ]

بدژ در شد و در ببستند زود * شد آن نامور شير جنگى فرود

بشد با پرستندگان مادرش * گرفتند پوشيدگان در برش

بزارى فگندند بر تخت عاج * نبد شاه را روز هنگام تاج

همه غاليه موى و مشكين كمند * پرستنده و مادر از بن بكند

همى كند جان آن گرامى فرود * همه تخت مويه همه حصن رود

چنين گفت چون لب ز هم برگرفت * كه اين موى كندن نباشد شگفت

كنون اندر آيند ايرانيان * به تاراج دژ پاك بسته ميان

پرستندگان را اسيران كنند * دژ و باره كوه ويران كنند

دل هر يك بر من بسوزد همى * ز جانم رخش بر فروزد همى

همه پاك بر باره بايد شدن * تن خويش را بر زمين بر زدن

كجا بهر بيژن نماند يكى * نمانم من ايدر مگر اندكى

كُشنده تن و جان من درد اوست * پرستار و گنجم چه در خورد اوست

بگفت اين و رخسارگان كرد زرد * بر آمد روانش بتيمار و درد

ببازيگرى ماند اين چرخ مست * كه بازى بر آرد به هفتاد دست

زمانى بخنجر زمانى به تيغ * زمانى بباد و زمانى بميغ

زمانى بدست يكى ناسزا * زمانى خود از درد و سختى رها

زمانى دهد تخت و گنج و كلاه * زمانى غم و رنج و خوارى و چاه

همى خورد بايد كسى را كه هست * منم تنگ دل تا شدم تنگ دست

اگر خود نزادى خردمند مرد * نديدى ز گيتى چنين گرم و سرد

ببايد به كورى و ناكام زيست * برين زندگانى ببايد گريست

سرانجام خاكست بالين اوى * دريغ آن دل و راى و آيين اوى

[ كشتن جريره خود را ]

[ كشتن جريره خود را ]

پرستندگان بر سر دژ شدند * همه خويشتن بر زمين بر زدند

يكى آتشى خود جريره فروخت * همه گنجها را به آتش بسوخت

يكى تيغ بگرفت زان پس بدست * در خانهء تازى اسپان ببست

شكمشان بدرّيد و ببريد پى * همى ريخت از ديده خوناب و خوى

بيامد ببالين فرّخ فرود * يكى دشنه با او چو آب كبود

دو رخ را به روى پسر بر نهاد * شكم بر دريد و برش جان بداد

در دژ بكندند ايرانيان * بغارت ببستند يك سر ميان

چو بهرام نزديك آن باره شد * از اندوه يَكسر دلش پاره شد

بايرانيان گفت كين از پدر * بسى خوارتر مرد و هم زارتر

كشنده سياوش چاكر نبود * ببالينش بر كشته مادر نبود

همه دژ سراسر بر افروخته * همه خان و مان كنده و سوخته

بايرانيان گفت كز كردگار * بترسيد و ز گردش روزگار

ببد بس درازست چنگ سپهر * ببيدادگر بر نگردد به مهر

ز كىخسرو اكنون نداريد شرم * كه چندان سخن گفت با طوس نرم

بكين سياوش فرستادتان * بسى پند و اندرزها دادتان

ز خون برادر چو آگه شود * همه شرم و آزم كوته شود