شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٢٧

[ كشته شدن فرود ]

[ كشته شدن فرود ]

[ كشته شدن فرود ]

چو خورشيد تابنده شد ناپديد * شب تيره بر چرخ لشكر كشيد

دليران دژدار مردى هزار * ز سوى كلات اندر آمد سوار

در دژ ببستند زين روى تنگ * خروش جرس خاست و آواى زنگ

جريره بتخت گرامى بخفت * شب تيره با درد و غم بود جفت

بخواب آتشى ديد كز دژ بلند * بر افروختى پيش آن ارجمند

سراسر سپدكوه بفروختى * پرستنده و دژ همى سوختى

دلش گشت پر درد و بيدار گشت * روانش پر از درد و تيمار گشت

بباره بر آمد جهان بنگريد * همه كوه پر جوشن و نيزه ديد

رخش گشت پر خون و دل پر ز دود * بيامد به بالين فرخ فرود

به دو گفت بيدار گرد اى پسر * كه ما را بد آمد ز اختر بسر

سراسر همه كوه پر دشمنست * در دژ پر از نيزه و جوشنست

بمادر چنين گفت جنگى فرود * كه از غم چه دارى دلت پر ز دود

مرا گر زمانه شدست اسپرى * زمانه ز بخشش فزون نشمرى

بروز جوانى پدر كشته شد * مرا روز چون روز او گشته شد

بدست گروى آمد او را زمان * سوى جان من بيژن آمد دمان

بكوشم نميرم مگر غرم وار * نخواهم ز ايرانيان زينهار

سپه را همه ترگ و جوشن بداد * يكى ترگ رومى بسر بر نهاد

ميانرا بخفتان رومى ببست * بيامد كمان كيانى بدست

چو خورشيد تابنده بنمود چهر * خرامان بر آمد بخم سپهر

ز هر سو بر آمد خروش سران * گراييدن گرزهاى گران

غو كوس با نالهء كرّ ناى * دم ناى سرغين و هندى دراى

برون آمد از بارهء دژ فرود * دليران تركان هران كس كه بود

ز گرد سواران و ز گرز و تير * سر كوه شد همچو درياى قير

نبد هيچ هامون و جاى نبرد * همى كوه و سنگ اسپ را خيره كرد

ازين گونه تا گشت خورشيد راست * سپاه فرود دلاور بكاست

فراز و نشيبش همه كشته شد * سر بخت مرد جوان گشته شد

به دو خيره ماندند ايرانيان * كه چون او نديدند شير ژيان

ز تركان نماند ايچ با او سوار * نديد ايچ تنها رخ كارزار

عنان را بپيچيد و تنها برفت * ز بالا سوى دژ خراميد تفت

چو رهام و بيژن كمين ساختند * فراز و نشيبش همى تاختند

چو بيژن پديد آمد اندر نشيب * سبك شد عنان و گران شد ركيب

فرود جوان ترگ بيژن بديد * بزد دست و تيغ از ميان بر كشيد

چو رهام گرد اندر آمد به پشت * خروشان يكى تيغ هندى به مشت

بزد بر سر كتف مرد دلير * فرود آمد از دوش دستش به زير

چو از وى جدا گشت بازوى و دوش * همى تاخت اسپ و همى زد خروش

بنزديك دژ بيژن اندر رسيد * بزخمى پى بارهء او بريد

پياده خود و چند زان چاكران * تبه گشته از چنگ كنداوران