شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٢٥

[ رزم گيو با فرود ]

برفتند گردان همه پيش گيو * كه يزدان سپاس اى سپهدار نيو

كه اسپست خسته تو خسته نه‌يى * توان شد دگر بار بسته نه‌يى

بر گيو شد بيژن شير مرد * فراوان سخنها بگفت از نبرد

كه اى باب شيراوژن تيز چنگ * كجا پيل با تو نرفتى بجنگ

چرا ديد پشت ترا يك سوار * كه دست تو بودى بهر كارزار

ز تركى چنين اسپ خسته بدست * برفتى سراسيمه برسان مست

به دو گفت چون كشته شد بارگى * به دو دادمى سر به يكبارگى

همى گفت گفتارهاى درشت * چو بيژن چنان ديده بنمود پشت

برآشفت گيو از گشاد برش * يكى تازيانه بزد بر سرش

به دو گفت نشنيدى از رهنماى * كه با رزمت انديشه بايد بجاى

نه تو مغز دارى نه راى و خرد * چنين گفت را كس بكيفر برد

دل بيژن آمد ز تندى به درد * بدادار دارنده سوگند خورد

كه زين را نگردانم از پشت اسپ * مگر كشته آيم بكين زرسپ

و ز آنجا بيامد دلى پر ز غم * سرى پر ز كينه بر گستهم

كز اسپان تو باره‌اى دستكش * كجا بر خرامد بافراز خوش

بده تا بپوشم سليح نبرد * يكى تا پديد آيد از مرد مرد

يكى ترك رفتست بر تيغ كوه * بدين سان نظاره برو بر گروه

چنين داد پاسخ كه اين نيست روى * ابر خيره گرد بلاها مپوى

زرسپ سپهدار چون ريونيز * سپهبد كه گيتى ندارد به چيز

پدرت آنكه پيل ژيان بشكرد * بگردنده گردون همى ننگرد

ازو بازگشتند دل پر ز درد * كس آورد با كوه خارا نكرد

مگر پر كرگس بود رهنماى * و گر نه بران دژ كه پويد بپاى

به دو گفت بيژن كه مشكن دلم * كنون يال و بازو ز هم بگسلم

يكى سخت سوگند خوردم به ماه * بدادار گيهان و ديهيم شاه

كزين ترك من بر نگردانم اسپ * زمانم سرايد مگر چون زرسپ

به دو گفت پس گستهم راه نيست * خرد خود ازين تيزى آگاه نيست

جهان پر فراز و نشيبست و دشت * گر ايدونك زينجا ببايد گذشت

مرا بار گير اينك جوشن كشد * دو ماندست اگر زين يكى را كشد

نيابم دگر نيز همتاى اوى * برنگ و تگ و زور و بالاى اوى

به دو گفت بيژن بكين زرسپ * پياده بپويم نخواهم خود اسپ

چنين داد پاسخ به دو گستهم * كه مويى نخواهم ز تو بيش و كم

مرا گر بود بارگى ده هزار * همه موى پر از گوهر شاهوار

ندارم بدين از تو آن را دريغ * نه گنج و نه جان و نه اسپ و نه تيغ

برو يك بيك بارگيها ببين * كدامت به آيد يكى بر گزين

بفرماى تا زين بر آن كت هواست * بسازند اگر كشته آيد رواست

يكى رخش بودش بكردار گرگ * كشيده زهار و بلند و سترگ

ز بهر جهانجوى مرد جوان * برو بر فگندند برگستوان