شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٢٤

[ رزم گيو با فرود ]

كه ايدون ستوه آمد از يك سوار * چگونه چمد در صف كارزار

پرستندگان خنده بر داشتند * همى از چرم نعره بر داشتند

كه پيش جوانى يكى مرد پير * ز افراز غلتان شد از بيم تير

سپهبد فرود آمد از كوه سر * برفتند گردان پر اندوه سر

كه اكنون تو باز آمدى تندرست * به آب مژه رخ نبايست شست

بپيچيد زان كار پر مايه گيو * كه آمد پياده سپهدار نيو

چنين گفت كين را خود اندازه نيست * رخ نامداران برين تازه نيست

اگر شهريارست با گوشوار * چه گيرد چنين لشكر گشن خوار

نبايد كه باشيم همداستان * به هر گونهء كو زند داستان

اگر طوس يك بار تندى نمود * زمانه پر آزار گشت از فرود

همه جان فداى سياوش كنيم * نبايد كه اين بد فرامش كنيم

زرسپ گرانمايه زو شد بباد * سوارى سر افراز نوذر نژاد

بخونست غرقه تن ريونيز * ازين بيش خوارى چه بينيم نيز

گرو پور جمّست و مغز قباد * بنادانى اين جنگ را برگشاد

[ رزم گيو با فرود ]

[ رزم گيو با فرود ]

همى گفت و جوشن همى بست گرم * همى بر تنش بر بدرّيد چرم

نشست از بر اژدهاى دژم * خرامان بيامد به راه چرم

فرود سياوش چو او را بديد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

همى گفت كين لشكر رزمساز * ندانند راه نشيب و فراز

همه يك ز ديگر دلاورترند * چو خورشيد تابان به دو پيكرند

و ليكن خرد نيست با پهلوان * سر بىخرد چون تن بىروان

نباشند پيروز ترسم بكين * مگر خسرو آيد بتوران زمين

بكين پدر جمله پشت آوريم * مگر دشمنان را به مشت آوريم

بگو كين سوار سر افراز كيست * كه بر دست و تيغش ببايد گريست

نگه كرد ز افراز بالا تخوار * ببى دانشى بر چمن رست خوار

به دو گفت كين اژدهاى دژم * كه مرغ از هوا اندر آرد بدم

كه دست نياى تو پيران ببست * دو لشكر ز تركان بهم بر شكست

بسى بىپدر كرد فرزند خرد * بسى كوه و رود و بيابان سپرد

پدر نيز ازو شد بسى بىپسر * بپى بسپرد گردن شير نر

بايران برادرت را او كشيد * بجيحون گذر كرد و كشتى نديد

ورا گيو خوانند پيلست و بس * كه در رزم درياى نيلست و بس

چو بر زه بشست اندر آرى گره * خدنگت نيابد گذر بر زره

سليح سياوش بپوشد بجنگ * نترسد ز پيكان تير خدنگ

بكش چرخ و پيكان سوى اسپ ران * مگر خسته گردد هيون گران

پياده شود باز گردد مگر * كشان چون سپهبد به گردن سپر

كمان را بزه كرد جنگى فرود * پس آن قبضهء چرخ بر كف بسود

بزد تير بر سينهء اسپ گيو * فرود آمد از باره برگشت نيو

ز بام سپدكوه خنده بخاست * همى مغز گيو از گواژه بكاست