شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٢٣

[ جنگ توس با فرود ]

فرود دلاور بر انگيخت اسپ * يكى تير زد بر ميان زرسپ

كه با كوههء زين تنش را بدوخت * روانش ز پيكان او برفروخت

بيفتاد و برگشت ازو بادپاى * همى شد دمان و دنان باز جاى

[ جنگ توس با فرود ]

[ جنگ توس با فرود ]

خروشى بر آمد ز ايران سپاه * ز سر بر گرفتند گردان كلاه

دل طوس پر خون و ديده پر اب * بپوشيد جوشن هم اندر شتاب

ز گردان جنگى بناليد سخت * بلرزيد برسان برگ درخت

نشست از بر زين چو كوهى بزرگ * كه بنهند بر پشت پيلى سترگ

عنان را بپيچيد سوى فرود * دلش پر ز كين و سرش پر ز دود

تخوار سراينده گفت آن زمان * كه آمد بر كوه كوهى دمان

سپهدار طوسست كامد بجنگ * نتابى تو با كار ديده نهنگ

برو تا در دژ ببنديم سخت * ببينيم تا چيست فرجام بخت

چو فرزند و داماد او را برزم * تبه كردى اكنون مينديش بزم

فرود جوان تيز شد با تخوار * كه چون رزم پيش آيد و كارزار

چه طوس و چه شير و چه پيل ژيان * چه جنگى نهنگ و چه ببر بيان

بجنگ اندرون مرد را دل دهند * نه بر آتش تيز بر گل نهند

چنين گفت با شاهزاده تخوار * كه شاهان سخن را ندارند خوار

تو هم يك سوارى اگر ز آهنى * همى كوه خارا ز بن بر كنى

از ايرانيان نامور سى هزار * برزم تو آيند بر كوهسار

نه دژ ماند اينجا نه سنگ و نه خاك * سراسر ز جا اندر آرند پاك

[ و گر طوس را زين گزندى رسد * به خسرو ز دردش نژندى رسد ]

بكين پدرت اندر آيد شكست * شكستى كه هرگز نشايدش بست

بگردان عنان و مينداز تير * بدژ شو مبر رنج بر خيره خير

سخن هرچ از پيش بايست گفت * نگفت و همى داشت اندر نهفت

ز بىمايه دستور ناكاردان * ورا جنگ سود آمد و جان زيان

فرود جوان را دژ آباد بود * بدژ در پرستنده هفتاد بود

همه ماهرويان بباره بدند * چو ديباى چينى نظاره بدند

ازان بازگشتن فرود جوان * از يشان همى بود تيره روان

چنين گفت با شاهزاده تخوار * كه گر جست خواهى همى كارزار

نگر نامور طوس را نشكنى * ترا آن به آيد كه اسپ افگنى

و ديگر كه باشد مر او را زمان * نيايد بيك چوبه تير از كمان

چو آمد سپهبد برين تيغ كوه * بيايد كنون لشكرش همگروه

ترا نيست در جنگ پاياب اوى * نديدى بروهاى پرتاب اوى

فرود از تخوار اين سخنها شنيد * كمان را بزه كرد و اندر كشيد

خدنگى بر اسپ سپهبد بزد * چنان كز كمان سواران سزد

نگون شد سر تازى و جان بداد * دل طوس پر كين و سر پر ز باد

بلشكرگه آمد به گردن سپر * پياده پر از گرد و آسيمه سر

گواژه همى زد پس او فرود * كه اين نامور پهلوان را چه بود