شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٢٢

[ كشته شدن زراسپ از دست فرود ]

بدان كوه سر خويش كىخسروست * كه يك موى او به ز صد پهلوست

هران كس كه روى سياوش بديد * نيارد ز ديدار او آرميد

چو بهرام داد از فرود اين نشان * ز ره بازگشتند گردنكشان

بيامد دگر باره داماد طوس * همى كرد گردون برو بر فسوس

ز راه چرم بر سپدكوه شد * دلش پر جفا بود نستوه شد

چو از تيغ بالا فرودش بديد * ز قربان كمان كيان بر كشيد

چنين گفت با رزم ديده تخوار * كه طوس آن سخنها گرفتست خوار

كه آمد سوارى و بهرام نيست * مرا دل درشتست و پدرام نيست

ببين تا مگر يادت آيد كه كيست * سراپاى در آهن از بهر چيست

چنين داد پاسخ مر او را تخوار * كه اين ريونيزست گرد و سوار

[ چهل خواهرستش چو خرم بهار * پسر خود جزين نيست اندر تبار ]

فريبنده و ريمن و چاپلوس * دلير و جوانست و داماد طوس

چنين گفت با مرد بينا فرود * كه هنگام جنگ اين نبايد شنود

[ چو آيد بپيكار كنداوران * بخوابمش بر دامن خواهران ]

[ به دو گر كند باد كلكم گذار * اگر زنده ماند بمردم مدار ]

بتير اسپ بىجان كنم گر سوار * چه گويى تو اى كارديده تخوار

به دو گفت بر مرد بگشاى بر * مگر طوس را زو بسوزد جگر

بداند كه تو دل بياراستى * كه با او همى آشتى خواستى

چنين با تو بر خيره جنگ آورد * همى بر برادرت ننگ آورد

چو از دور نزديك شد ريونيز * بزه بر كشيد آن خمانيده شيز

ز بالا خدنگى بزد بر برش * كه بر دوخت با ترگ رومى سرش

بيفتاد و برگشت زو اسپ تيز * به خاك اندر آمد سر ريونيز

به بالا چو طوس از ميم بنگريد * شد آن كوه بر چشم او ناپديد

چنين داستان زد يكى پر خرد * كه از خوى بد كوه كيفر برد

چنين گفت پس پهلوان با زرسپ * كه بفروز دل را چو آذرگشسپ

سليح سواران جنگى بپوش * بجان و تن خويشتن دار گوش

تو خواهى مگر كين آن نامدار * و گر نه نبينم كسى خواستار

زرسپ آمد و ترگ بر سر نهاد * دلى پر ز كين و لبى پر ز باد

خروشان باسپ اندر آورد پاى * بكردار آتش در آمد ز جاى

چنين گفت شير ژيان با تخوار * كه آمد دگرگون يكى نامدار

ببين تا شناسى كه اين مرد كيست * يكى شهريارست اگر لشكريست

چنين گفت با شاه جنگى تخوار * كه آمد گه گردش روزگار

كه اين پور طوسست نامش زرسپ * كه از پيل جنگى نگرداند اسپ

كه جفتست با خواهر ريونيز * بكين آمدست اين جهانجوى نيز

چو بيند برو بازوى و مغفرت * خدنگى ببايد گشاد از برت

بدان تا به خاك اندر آيد سرش * نگون اندر آيد ز باره برش

بداند سپهدار ديوانه طوس * كه ايدر نبوديم ما بر فسوس