شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٢١

[ باز آمدن بهرام نزد توس ]

جز از من هر آن كس كه آيد برت * نبايد كه بيند سر و مغفرت

كه خودكامه مرديست بىتار و پود * كسى ديگر آيد نيارد درود

و ديگر كه با ما دلش نيست راست * كه شاهى همى با فريبرز خواست

مرا گفت بنگر كه بر كوه كيست * چو رفتى مپرسش كه از بهر چيست

بگرز و بخنجر سخن گوى و بس * چرا باشد اين روز بر كوه كس

بمژده من آيم چنو گشت رام * ترا پيش لشكر برم شادكام

و گر جز ز من ديگر آيد كسى * نبايد به دو بودن ايمن بسى

نيايد بر تو بجر يك سوار * چنينست آيين اين نامدار

چو آيد ببين تا چه آيدت راى * در دژ ببند و مپرداز جاى

يكى گرز پيروزه دسته بزر * فرود آن زمان بر كشيد از كمر

به دو داد و گفت اين ز من يادگار * همى دار تا خود كى آيد به كار

چو طوس سپهبد پذيرد خرام * بباشيم روشن دل و شادكام

جزين هديه‌ها باشد و اسپ و زين * بزر افسر و خسروانى نگين

[ باز آمدن بهرام نزد توس ]

[ باز آمدن بهرام نزد توس ]

چو بهرام برگشت با طوس گفت * كه با جان پاكت خرد باد جفت

بدان كان فرودست فرزند شاه * سياوش كه شد كشته بر بىگناه

نمود آن نشانى كه اندر نژاد * ز كاوس دارند و ز كىقباد

ترا شاه كىخسرو اندرز كرد * كه گرد فرود سياوش مگرد

چنين داد پاسخ ستمكاره طوس * كه من دارم اين لشكر و بوق و كوس

ترا گفتم او را بنزد من آر * سخن هيچ گونه مكن خواستار

گر او شهريارست پس من كيم * برين كوه گويد ز بهر چيم

يكى ترك زاده چو زاغ سياه * برين گونه بگرفت راه سپاه

نبينم ز خودكامه گودرزيان * مگر آنك دارد سپه را زيان

بترسيدى از بىهنر يك سوار * نه شير ژيان بود بر كوهسار

سپه ديد و برگشت سوى فريب * بخيره سپردى فراز و نشيب

و زان پس چنين گفت با سركشان * كه اى نامداران گردنكشان

يكى نامور خواهم و نامجوى * كز ايدر نهد سوى آن ترك روى

سرش را ببرّد بخنجر ز تن * بپيش من آرد بدين انجمن

ميان را ببست اندران ريونيز * همى زان نبردش سر آمد قفيز

به دو گفت بهرام كاى پهلوان * مكن هيچ بر خيره تيره روان

بترس از خداوند خورشيد و ماه * دلت را بشرم آور از روى شاه

كه پيوند اويست و همزاد اوى * سواريست نام آور و جنگجوى

كه گر يك سوار از ميان سپاه * شود نزد آن پر هنر پور شاه

ز چنگش رهايى نيابد بجان * غم آرى همى بر دل شادمان

سپهبد شد آشفته از گفت اوى * نبد پند بهرام يل جفت اوى

بفرمود تا نامبردار چند * بتازند نزديك كوه بلند

ز گردان فراوان برون تاختند * نبرد ورا گردن افراختند

بديشان چنين گفت بهرام گرد * كه اين كار يك سر مداريد خرد