شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٢

[ فرستادن فريدون جندل را به يمن ]

چنين روز روزت فزون باد بخت * بد انديشگان را نگون باد بخت

ترا باد پيروزى از آسمان * مبادا بجز داد و نيكى گمان

و زان پس جهان ديدگان سوى شاه * ز هر گوشه‌اى بر گرفتند راه

همه زرّ و گوهر برآميختند * بتاج سپهبد فرو ريختند

همان مهتران از همه كشورش * بدان خرمى صف زده بر درش

ز يزدان همى خواستند آفرين * بران تاج و تخت و كلاه و نگين

همه دست بر داشته به آسمان * همى خواندندش بنيكى گمان

كه جاويد بادا چنين شهريار * برومند بادا چنين روزگار

و زان پس فريدون بگرد جهان * بگرديد و ديد آشكار و نهان

هر ان چيز كز راه بيداد ديد * هر آن بوم و بر كان نه آباد ديد

بنيكى ببست از همه دست بد * چنانك از ره هوشياران سزد

بياراست گيتى بسان بهشت * بجاى گيا سرو گلبن بكشت

از آمل گذر سوى تميشه كرد * نشست اندر آن نامور بيشه كرد

كجا كز جهان گوش خوانى همى * جز اين نيز نامش ندانى همى

[ فرستادن فريدون جندل را به يمن ]

[ فرستادن فريدون جندل را به يمن ]

ز سالش چو يك پنجه اندر كشيد * سه فرزندش آمد گرامى پديد

ببخت جهاندار هر سه پسر * سه خسرو نژاد از در تاج زر

به بالا چو سرو و برخ چون بهار * بهر چيز مانندهء شهريار

از اين سه دو پاكيزه از شهر ناز * يكى كهتر از خوب چهر ارنواز

پدر نوز ناكرده از ناز نام * همى پيش پيلان نهادند گام

فريدون از آن نامداران خويش * يكى را گرانمايه‌تر خواند پيش

كجا نام او جندل پر هنر * بهر كار دلسوز بر شاه بر

به دو گفت بر گرد گرد جهان * سه دختر گزين از نژاد مهان

سه خواهر ز يك مادر و يك پدر * پرى چهره و پاك و خسرو گهر

به خوبى سزاى سه فرزند من * چنانچون بشايد بپيوند من

[ به بالا و ديدار هر سه يكى * كه اين را ندانند از آن اندكى ]

چو بشنيد جندل ز خسرو سخن * يكى راى پاكيزه افگند بن

كه بيدار دل بود و پاكيزه مغز * زبان چرب و شايستهء كار نغز

[ ز پيش سپهبد برون شد به راه * ابا چند تن مر ورا نيكخواه ]

يكايك ز ايران سر اندر كشيد * پژوهيد و هر گونه گفت و شنيد

بهر كشورى كز جهان مهترى * بپرده درون داشتى دخترى

نهفته بجستى همه رازشان * شنيدى همه نام و آوازشان

ز دهقان پر مايه كس را نديد * كه پيوستهء آفريدون سزيد

خردمند و روشن دل و پاك تن * بيامد بر سرو شاه يمن

[ نشان يافت جندل مر او را درست * سه دختر چنانچون فريدون بجست ]

[ خرامان بيامد بنزديك سرو * چنانچون بپيش گل اندر تذرو ]

زمين را ببوسيد و چربى نمود * بر آن كهترى آفرين بر فزود