شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣١٩

[ آمدن بهرام به نزد فرود به كوه ]

چو ايرانيان از بر كوهسار * بديدند جاى فرود و تخوار

بر آشفت از يشان سپهدار طوس * فرو داشت بر جاى پيلان و كوس

چنين گفت كز لشكر نامدار * سوارى ببايد كنون نيك يار

كه جوشان شود زين ميان گروه * برد اسپ تا بر سر تيغ كوه

ببيند كه آن دو دلاور كيند * بران كوه سر بر ز بهر چيند

گر ايدونك از لشكر ما يكيست * زند بر سرش تازيانه دويست

و گر ترك باشند و پرخاش جوى * ببندد كشانش بيارد به روى

و گر كشته آيد سپارد به خاك * سزد گر ندارد ازان بيم و باك

ورايدونك باشد ز كار آگهان * كه بشمرد خواهد سپه را نهان

همانجا به دو نيم بايد زدن * فرو هشتن از كوه باز آمدن

[ آمدن بهرام به نزد فرود به كوه ]

[ آمدن بهرام به نزد فرود به كوه ]

بسالار بهرام گودرز گفت * كه اين كار بر من نشايد نهفت

روم هرچ گفتى بجاى آورم * سر كوه يك سر بپاى آورم

بزد اسپ و راند از ميان گروه * پر انديشه بنهاد سر سوى كوه

چنين گفت پس نامور با تخوار * كه اين كيست كامد چنين خوار خوار

همانا نينديشد از ما همى * بتندى بر آيد به بالا همى

يكى باره‌اى بر نشسته سمند * بفتراك بر بسته دارد كمند

چنين گفت پس راى زن با فرود * كه اين را بتندى نبايد بسود

بنام و نشانش ندانم همى * ز گودرزيانش گمانم همى

چو خسرو ز توران بايران رسيد * يكى مغفر شاه شد ناپديد

گمانى همى آن برم بر سرش * زره تا ميان خسروانى برش

ز گودرز دارد همانا نژاد * يكى لب بپرسش ببايد گشاد

چو بهرام بر شد به بالاى تيغ * بغرّيد برسان غرّنده ميغ

چه مردى به دو گفت بر كوهسار * نبينى همى لشكر بىشمار

همى نشنوى نالهء بوق و كوس * نترسى ز سالار بيدار طوس

فرودش چنين پاسخ آورد باز * كه تندى نديدى تو تندى مساز

سخن نرم گوى اى جهان ديده مرد * مياراى لب را بگفتار سرد

نه تو شير جنگى و من گور دشت * برين گونه بر ما نشايد گذشت

فزونى ندارى تو چيزى ز من * بگردى و مردى و نيروى تن

سر و دست و پاى و دل و مغز و هوش * زبانى سراينده و چشم و گوش

نگه كن به من تا مرا نيز هست * اگر هست بيهوده منماى دست

سخن پرسمت گر تو پاسخ دهى * شوم شاد اگر راى فرّخ نهى

به دو گفت بهرام برگوى هين * تو بر آسمانى و من بر زمين

فرود آن زمان گفت سالار كيست * برزم اندرون نامبردار كيست

به دو گفت بهرام سالار طوس * كه با اختر كاويانست و كوس

ز گردان چو گودرز و رهام و گيو * چو گرگين و شيدوش و فرهاد نيو

چو گستهم و چون زنگهء شاوران * گرازه سر مرد كنداوران

به دو گفت كز چه ز بهرام نام * نبردى و بگذاشتى كار خام