شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣١٨

[ رفتن فرود و تخواره به ديدن سپاه ]

از افراز چون كژّ گردد سپهر * نه تندى به كار آيد از بن نه مهر

گزيدند تيغ يكى بر ز كوه * كه ديدار بد يك سر ايران گروه

جوان با تخوار سراينده گفت * كه هر چت بپرسم نبايد نهفت

كنارنگ و ز هرك دارد درفش * خداوند گوپال و زرّينه كفش

چو بينى به من نام ايشان بگوى * كسى را كه دانى از ايران به روى

سواران رسيدند بر تيغ كوه * سپاه اندر آمد گروها گروه

سپردار با نيزه‌ور سى هزار * همه رزمجوى از در كارزار

سوار و پياده بزرّين كمر * همه تيغ دار و همه نيزه‌ور

ز بس ترگ زرّين و زرّين درفش * ز گوپال زرّين و زرّينه كفش

تو گفتى به كان اندرون زر نماند * بر آمد يكى ابر و گوهر فشاند

ز بانگ تبيره ميان دو كوه * دل كرگس اندر هوا شد ستوه

چنين گفت كاكنون درفش مهان * بگو و مدار ايچ گونه نهان

به دو گفت كان پيل پيكر درفش * سواران و آن تيغهاى بنفش

كرا باشد اندر ميان سپاه * چنين آلت ساز و اين دستگاه

چو بشنيد گفتار او را تخوار * چنين داد پاسخ كه اى شهريار

پس پشت طوس سپهبد بود * كه در كينه پيكار او بد بود

درفشى پس پشت او ديگرست * چو خورشيد تابان به دو پيكرست

برادر پدر تست با فرّ و كام * سپهبد فريبرز كاوس نام

پسش ماه پيكر درفشى بزرگ * دليران بسيار و گردى سترگ

ورا نام گستهم گژدهم خوان * كه لرزان بود پيل ازو ز استخوان

پسش گرگ پيكر درفشى دراز * بگردش بسى مردم رزمساز

به زير اندرش زنگهء شاوران * دليران و گردان و كنداوران

درفشى پرستار پيكر چو ماه * تنش لعل و جعد از حرير سياه

ورا بيژن گيو راند همى * كه خون به آسمان بر فشاند همى

درفشى كجا پيكرش هست ببر * همى بشكند زو ميان هژبر

ورا گرد شيدوش دارد بپاى * چو كوهى همى اندر آيد ز جاى

درفش گرازست پيكر گراز * سپاهى كمند افگن و رزم ساز

درفشى كجا پيكرش گاوميش * سپاه از پس و نيزه داران ز پيش

چنان دان كه آن شهره فرهاد راست * كه گويى مگر با سپهرست راست

درفشى كجا پيكرش ديزه گرگ * نشان سپهدار گيو سترگ

درفشى كجا شير پيكر بزر * كه گودرز كشواد دارد بسر

درفشى پلنگست پيكر گراز * پس ريونيزست با كام و ناز

درفشى كجا آهويش پيكرست * كه نستوه گودرز با لشكرست

درفشى كجا غرم دارد نشان * ز بهرام گودرز كشوادگان

همه شير مردند و گرد و سوار * يكايك بگويم درازست كار

چو يك يك بگفت از نشان گوان * بپيش فرود آن شه خسروان

مهان و كهان را همه بنگريد * ز شادى رخش همچو گل بشكفيد