شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣١٧

[ رفتن فرود و تخواره به ديدن سپاه ]

چه گويى چه بايد كنون ساختن * نبايد كه آرد يكى تاختن

جريره به دو گفت كاى رزمساز * بدين روز هرگز مبادت نياز

بايران برادرت شاه نوست * جهاندار و بيدار كىخسروست

ترا نيك داند بنام و گهر * زهم خون و ز مهرهء يك پدر

برادرت گر كينه جويد همى * روان سياوش بشويد همى

گر او كينه جويد همى از نيا * ترا كينه زيباتر و كيميا

برت را بخفتان رومى بپوش * برو دل پر از جوش و سر پر خروش

بپيش سپاه برادر برو * تو كين خواه نو باش و او شاه نو

كه زيبد كزين غم بنالد پلنگ * ز دريا خروشان بر آيد نهنگ

و گر مرغ با ماهيان اندر آب * بخوانند نفرين به افراسياب

كه اندر جهان چون سياوش سوار * نبندد كمر نيز يك نامدار

بگردى و مردى و جنگ و نژاد * باورنگ و فرهنگ و سنگ و بداد

به دو داد پيران مرا از نخست * و گر نه ز تركان همى زن نجست

نژاد تو از مادر و از پدر * همه تاج دار و همه نامور

تو پور چنان نامور مهترى * ز تخم كيانى و كى منظرى

كمر بست بايد بكين پدر * بجاى آوريدن نژاد و گهر

چنين گفت ازان پس بمادر فرود * كز ايران سخن با كه بايد سرود

كه بايد كه باشد مرا پايمرد * ازين سرفرازان روز نبرد

كز ايشان ندانم كسى را بنام * نيامد بر من درود و پيام

به دو گفت ز ايدر برو با تخوار * مدار اين سخن بر دل خويش خوار

كز ايران كه و مه شناسد همه * بگويد نشان شبان و رمه

ز بهرام و ز زنگهء شاوران * نشان جو ز گردان و جنگ آوران

هميشه سر و نام تو زنده باد * روان سياوش فروزنده باد

ازين هر دو هرگز نگشتى جداى * كنارنگ بودند و او پادشاى

نشان خواه ازين دو گو سرفراز * كز ايشان مرا و ترا نيست راز

سران را و گردنكشان را بخوان * مى و خلعت آراى و بالا و خوان

ز گيتى برادر ترا گنج بس * همان كين و آيين به بيگانه كس

سپه را تو باش اين زمان پيش رو * توى كينه خواه جهاندار نو

ترا پيش بايد بكين ساختن * كمر بر ميان بستن و تاختن

به دو گفت راى تو اى شير زن * درفشان كند دوده و انجمن

چو برخاست آواى كوس از چرم * جهان كرد چون آبنوس از مَيَم

يكى ديده‌بان آمد از ديده‌گاه * سخن گفت با او ز ايران سپاه

كه دشت و در و كوه پر لشكرست * تو خورشيد گويى ببند اندرست

ز دربند دژ تا بيابان گنگ * سپاهست و پيلان و مردان جنگ

فرود از در دژ فروهشت بند * نگه كرد لشكر ز كوه بلند

و زان پس بيامد در دژ ببست * يكى بارهء تيز رو بر نشست

[ رفتن فرود و تخواره به ديدن سپاه ]

[ رفتن فرود و تخواره به ديدن سپاه ]

برفتند پويان تخوار و فرود * جوان را سر بخت بر گرد بود