شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣١٦

[ آگاهى يافتن فرود از آمدن توس ]

براهى روم كم تو فرمان دهى * نيايد ز فرمان تو جز بهى

سپهبد بشد تيز و برگشت شاه * سوى كاخ با رستم و با سپاه

يكى مجلس آراست با پيل تن * رد و موبد و خسرو راى زن

فراوان سخن گفت ز افراسياب * ز رنج تن خويش و ز درد باب

ز آزردن مادر پارسا * كه با ما چه كرد آن بد پر جفا

مرا زى شبانان بىمايه داد * ز من كس ندانست نام و نژاد

فرستادم اين بار طوس و سپاه * ازين پس من و تو گذاريم راه

جهان بر بدانديش تنگ آوريم * سر دشمنان زير سنگ آوريم

ورا پيل تن گفت كين غم مدار * به كام تو گردد همه روزگار

و زان روى منزل به منزل سپاه * همى رفت و پيش اندر آمد دو راه

ز يك سو بيابان بىآب و نم * كلات از دگر سوى و راه چرم

بماندند بر جاى پيلان و كوس * بدان تا بيايد سپهدار طوس

كدامين پسند آيدش زين دو راه * بفرمان رود هم بران ره سپاه

چو آمد بر سركشان طوس نرم * سخن گفت ازان راه بىآب و گرم

بگودرز گفت اين بيابان خشك * اگر گرد عنبر دهد باد مشك

چو رانيم روزى به تندى دراز * به آب و بآسايش آيد نياز

همان به كه سوى كلات و چرم * برانيم و منزل كنيم از مَيم

چپ و راست آباد و آب روان * بيابان چه جوييم و رنج روان

مرا بود روزى بدين ره گذر * چو گژدهم پيش سپه راهبر

نديديم ازين راه رنجى دراز * مگر بود لختى نشيب و فراز

به دو گفت گودرز پر مايه شاه * ترا پيش رو كرد پيش سپاه

بران ره كه گفت او سپه را بران * نبايد كه آيد كسى را زيان

نبايد كه گردد دل آزرده شاه * بد آيد ز آزار او بر سپاه

به دو گفت طوس اى گو نامدار * ازين گونه انديشه در دل مدار

كزين شاه را دل نگردد دژم * سزد گر ندارى روان جفت غم

همان به كه لشكر بدين سو بريم * بيابان و فرسنگها نشمريم

بدين گفته بودند همداستان * برين بر نزد نيز كس داستان

براندند ازان راه پيلان و كوس * بفرمان و راى سپهدار طوس

[ آگاهى يافتن فرود از آمدن توس ]

[ آگاهى يافتن فرود از آمدن توس ]

پس آگاهى آمد بنزد فرود * كه شد روى خورشيد تابان كبود

ز نعل ستوران و ز پاى پيل * جهان شد بكردار درياى نيل

چو بشنيد ناكار ديده جوان * دلش گشت پر درد و تيره روان

بفرمود تا هرچ بودش يله * هيونان و ز گوسفندان گله

فسيله ببند اندر آرند نيز * نماند ايچ بر كوه و بر دشت چيز

همه پاك سوى سپدكوه برد * ببند اندرون سوى انبوه برد

جريره زنى بود مام فرود * ز بهر سياوش دلش پر ز دود

بر مادر آمد فرود جوان * به دو گفت كاى مام روشن روان

از ايران سپاه آمد و پيل و كوس * بپيش سپه در سر افراز طوس