شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣١٤

گفتار اندر داستان فرود سياوش

گر ايدونك با تو نجويند جنگ * بر ايشان مكن كار تاريك و تنگ

بهر جايگه يار درويش باش * همه راد با مردم خويش باش

ببين نيك تا دوستدار تو كيست * خردمند و اندوه‌گسار تو كيست

به خوبى بياراى و فردا مگوى * كه كژّى پشيمانى آرد به روى

ترا دادم اين پادشاهى بدار * بهر جاى خيره مكن كارزار

مشو در جوانى خريدار گنج * ببى رنج كس هيچ منماى رنج

مجو ايمنى در سراى فسوس * كه گه سندروسست و گاه آبنوس

ز تو نام بايد كه ماند بلند * نگر دل ندارى بگيتى نژند

مرا و ترا روز هم بگذرد * دمت چرخ گردان همى بشمرد

دلت شاد بايد تن و جان درست * سه ديگر ببين تا چه بايدت جست

جهان آفرين از تو خشنود باد * دل بد سگالت پر از دود باد

چو بشنيد پند جهاندار نو * پياده شد از بارهء تيز رو

زمين را ببوسيد و بردش نماز * بتابيد سر سوى راه دراز

بسى آفرين خواند بر شاه نو * كه هر دم فزون باش چون ماه نو

تهمتن دو فرسنگ با او برفت * همى مغزش از رفتن او بتفت

بياموختش بزم و رزم و خرد * همى خواست كش روز رامش برد

پر از درد ازان جايگه باز گشت * بسوى سراپرده آمد ز دشت

سپهبد فرود آمد از پيل مست * يكى بارهء تيزتگ بر نشست

گرازان بيامد به پرده سراى * سرى پر ز باد و دلى پر ز راى

چو رستم بيامد بياورد مى * بجام بزرگ اندر افگند پى

همى گفت شادى ترا مايه بس * بفردا نگويد خردمند كس

كجا سلم و تور و فريدون كجاست * همه ناپديدند با خاك راست

بپوييم و رنجيم و گنج آگنيم * بدل بر همى آرزو بشكنيم

سرانجام زو بهره خاكست و بس * رهايى نيابد ازو هيچ كس

شب تيره سازيم با جام مى * چو روشن شود بشمرد روز پى

بگوييم تا بركشد ناى طوس * تبيره بر آرند با بوق و كوس

ببينيم تا دست گردان سپهر * بدين جنگ سوى كه يازد به مهر

بكوشيم و ز كوشش ما چه سود * كز آغاز بود آنچ بايست بود

گفتار اندر داستان فرود سياوش

گفتار اندر داستان فرود سياوش

جهانجوى چون شد سر افراز و گرد * سپه را بدشمن نشايد سپرد

سرشك اندر آيد بمژگان ز رشك * سرشكى كه درمان نداند پزشك

كسى كز نژاد بزرگان بود * ببيشى بماند سترگ آن بود

چو بىكام دل بنده بايد بدن * بكام كسى داستانها زدن

سپهبد چو خواند ورا دوستدار * نباشد خرد با دلش سازگار

گرش ز آرزو باز دارد سپهر * همان آفرينش نخواند به مهر