شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣١١

[ آراستن كىخسرو ، سپاه خود را ]

ابر شهريار آفرين كرد و گفت * كه با جان خسرو خرد باد جفت

چو روى زمين گشت چون پرّ زاغ * ز افراز كوه اندر آمد چراغ

سپهبد بيامد بايوان خويش * برفتند گردان سوى خان خويش

مى آورد و رامشگران را بخواند * همه شب همى زرّ و گوهر فشاند

[ فرستادن كىخسرو رستم را به زمين هند ]

[ فرستادن كىخسرو رستم را به زمين هند ]

چو از روز شد كوه چون سندروس * بابر اندر آمد خروش خروس

تهمتن بيامد بدرگاه شاه * ز تركان سخن رفت و ز تاج و گاه

زواره فرامرز با او بهم * همى رفت هر گونه از بيش و كم

چنين گفت رستم بشاه زمين * كه اى نامبردار با آفرين

بزاولستان در يكى شهر بود * كزان بوم و بر تور را بهر بود

منوچهر كرد آن ز تركان تهى * يكى خوب جايست با فرّهى

چو كاوس شد بىدل و پير سر * بيفتاد ازو نام شاهى و فر

همى باژ و ساوش بتوران برند * سوى شاه ايران همى ننگرند

فراوان بدان مرز پيلست و گنج * تن بىگناهان از ايشان برنج

ز بس كشتن و غارت و تاختن * سر از باژ تركان بر افراختن

كنون شهريارى بايران تراست * تن پيل و چنگال شيران تراست

يكى لشكرى بايد اكنون بزرگ * فرستاد با پهلوانى سترگ

اگر باژ نزديك شاه آورند * وگر سر بدين بارگاه آورند

چو آن مرز يك سر بدست آوريم * بتوران زمين بر شكست آوريم

برستم چنين پاسخ آورد شاه * كه جاويد بادى كه اينست راه

ببين تا سپه چند بايد به كار * تو بگزين ازين لشكر نامدار

زمينى كه پيوستهء مرز تست * بهاى زمين در خور ارز تست

فرامرز را ده سپاهى گران * چنان چون ببايد ز جنگ آوران

گشاده شود كار بر دست اوى * بكام نهنگان رسد شست اوى

رخ پهلوان گشت از آن آبدار * بسى آفرين خواند بر شهريار

بفرمود خسرو بسالار بار * كه خوان از خورشگر كند خواستار

مى آورد و رامشگران را بخواند * و ز آواز بلبل همى خيره ماند

سران با فرامرز و با پيل تن * همى باده خوردند بر ياسمن

غريونده ناى و خروشنده چنگ * بدست اندرون دستهء بوى و رنگ

همه تازه روى و همه شاد دل * ز درد و غمان گشته آزاد دل

ز هر گونه گفتارها راندند * سخنهاى شاهان بسى خواندند

كه هر كس كه در شاهى او داد داد * شود در دو گيتى ز كردار شاد

همان شاه بيدادگر در جهان * نكوهيده باشد بنزد مهان

بگيتى بماند ازو نام بد * همان پيش يزدان سرانجام بد

كسى را كه پيشه بجز داد نيست * چنو در دو گيتى دگر شاد نيست

[ آراستن كىخسرو ، سپاه خود را ]

[ آراستن كىخسرو ، سپاه خود را ]

چو خورشيد تابان بر آمد ز كوه * سراينده آمد ز گفتن ستوه

تبيره بر آمد ز درگاه شاه * رده بر كشيدند بر بارگاه

ببستند بر پيل رويينه خم * بر آمد خروشيدن گاودم