شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣١

[ پادشاهى فريدون پانسد سال بود ]

فريدون چو شد بر جهان كامگار * ندانست جز خويشتن شهريار

برسم كيان تاج و تخت مهى * بياراست با كاخ شاهنشهى

بروز خجسته سر مهر ماه * بسر بر نهاد آن كيانى كلاه

زمانه بىاندوه گشت از بدى * گرفتند هر كس ره ايزدى

دل از داوريها بپرداختند * بآيين يكى جشن نو ساختند

نشستند فرزانگان شادكام * گرفتند هر يك ز ياقوت جام

مىء روشن و چهرهء شاه نو * جهان نو ز داد و سر ماه نو

بفرمود تا آتش افروختند * همه عنبر و زعفران سوختند

پرستيدن مهرگان دين اوست * تن آسائى و خوردن آيين اوست

اگر يادگارست از و ماه مهر * بكوش و برنج ايچ منماى چهر

و را بد جهان ساليان پانصد * نيفكند يك روز بنياد بد

جهان چون برو بر نماد اى پسر * تو نيز آز مپرست و اندوه مخور

نماند چنين دان جهان بر كسى * در و شادكامى نيابى بسى

فرانك نه آگاه بد زين نهان * كه فرزند او شاه شد بر جهان

ز ضحاك شد تخت شاهى تهى * سر آمد برو روزگار مهى

پس آگاهى آمد ز فرخ پسر * بمادر كه فرزند شد تاجور

نيايش كنان شد سرو تن بشست * بپيش جهان داور آمد نخست

نهاد آن سرش پست بر خاك بر * همى خواند نفرين بضحاك بر

همى آفرين خواند بر كردگار * بر آن شادمان گردش روزگار

و زان پس كسى را كه بودش نياز * همى داشت روز بد خويش راز

نهانش نوا كرد و كس را نگفت * همان راز او داشت اندر نهفت

يكى هفته زين گونه بخشيد چيز * چنان شد كه درويش نشناخت نيز

دگر هفته مر بزم را كرد ساز * مهانى كه بودند گردن فراز

بياراست چون بوستان خان خويش * مهان را همه كرد مهمان خويش

و زان پس همه گنج آراسته * فراز آوريده نهان خواسته

همان گنجها را گشادن گرفت * نهاده همه راى دادن گرفت

گشادن در گنج را گاه ديد * درم خوار شد چون پسر شاه ديد

همان جامه و گوهر شاهوار * همان اسپ تازى بزرين عذار

همان جوشن و خود و زوپين و تيغ * كلاه و كمر هم نبودش دريغ

همه خواسته بر شتر بار كرد * دل پاك سوى جهاندار كرد

فرستاد نزديك فرزند چيز * زبانى پر از آفرين داشت نيز

چو آن خواسته ديد شاه زمين * بپذرفت و بر مام كرد آفرين

بزرگان لشگر چو بشناختند * بر شهريار جهان تاختند

كه اى شاه پيروز يزدان شناس * ستايش مر او را و زويت سپاس