شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٠٩

[ گنجها بخشيدن خسرو ، پهلوانان را ]

همه سر سوى رزم توران نهند * همه شادمانى و سوران نهند

نهادند سر پيش او بر زمين * همه يك بيك خواندند آفرين

كه ما بندگانيم و شاهى تراست * در گاو تا برج ماهى تراست

[ گنجها بخشيدن خسرو ، پهلوانان را ]

[ گنجها بخشيدن خسرو ، پهلوانان را ]

بجايى كه بودند ز اسپان يله * بلشكرگه آورد يك سر گله

بفرمود كان كو كمند افگنست * برزم اندرون گرد و رويين تنست

بپيش فسيله كمند افگنند * سر بادپايان ببند افگنند

در گنج دينار بگشاد و گفت * كه گنج از بزرگان نشايد نهفت

گه بخشش و كينهء شهريار * شود گنج دينار بر چشم خوار

بمردان همى گنج و تخت آوريم * بخورشيد بار درخت آوريم

چرا برد بايد غم روزگار * كه گنج از پى مردم آيد به كار

بزرگان ايران از انجمن * نشسته بپيشش همه تن بتن

بياورد صد جامه ديباى روم * همه پيكر از گوهر و زرّ بوم

هم از خزّ و منسوج و هم پرنيان * يكى جام پر گوهر اندر ميان

نهادند پيش سر افراز شاه * چنين گفت شاه جهان با سپاه

كه اينت بهاى سر بىبها * پلاشان دژخيم نرّ اژدها

كجا پهلوان خواند افراسياب * ببيدارى او شود سير خواب

سر و تيغ و اسپش بيارد چو گرد * بلشكرگه ما بروز نبرد

سبك بيژن گيو بر پاى جست * ميان كشتن اژدها را ببست

همه جامه برداشت وان جام زر * بجام اندرون نيز چندى گهر

بسى آفرين كرد بر شهريار * كه خرم بدى تا بود روزگار

و زانجا بيامد بجاى نشست * گرفته چنان جام گوهر بدست

بگنجور فرمود پس شهريار * كه آرد دو صد جامهء زرنگار

صد از خزّ و ديبا و صد پرنيان * دو گلرخ بزنّار بسته ميان

چنين گفت كين هديه آن را دهم * و زان پس به دو نيز ديگر دهم

كه تاج تژاو آورد پيش من * و گر پيش اين نامدار انجمن

كه افراسيابش بسر بر نهاد * ورا خواند بيدار و فرّخ نژاد

همان بيژن گيو بر جست زود * كجا بود در جنگ بر سان دود

بزد دست و آن هديها بر گرفت * ازو ماند آن انجمن در شگفت

بسى آفرين كرد و بنشست شاد * كه گيتى بكى خسرو آباد باد

بفرمود تا با كمر ده غلام * ده اسپ گزيده بزرّين ستام

ز پوشيده رويان ده آراسته * بياورد موبد چنين خواسته

چنين گفت بيدار شاه رمه * كه اسپان و اين خوبرويان همه

كسى را كه چون سر بپيچد تژاو * سزد گر ندارد دل شير گاو

پرستنده‌اى دارد او روز جنگ * كز آواز او رام گردد پلنگ

برخ چون بهار و به بالا چو سرو * ميانش چو غرو و برفتن تذرو

يكى ماهرويست نام اسپنوى * سمن پيكر و دلبر و مشك بوى

نبايد زدن چون بيابدش تيغ * كه از تيغ باشد چنان رخ دريغ