شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٠٨

[ شمردن كىخسرو ، پهلوانان را ]

چه گوييد و اين را چه پاسخ دهيد * همه يك سره راى فرّخ نهيد

بدانيد كو شد به بد پيش دست * مكافات بد را نشايد نشست

بزرگان بپاسخ بياراستند * به درد دل از جاى بر خاستند

كه اى نامدار جهان شاد باش * هميشه ز رنج و غم آزاد باش

تن و جان ما سر بسر پيش تست * غم و شادمانى كم و بيش تست

ز مادر همه مرگ را زاده‌ايم * همه بنده‌ايم ار چه آزاده‌ايم

چو پاسخ چنين يافت از پيل تن * ز طوس و ز گودرز و از انجمن

رخ شاه شد چون گل ارغوان * كه دولت جوان بود و خسرو جوان

بديشان فراوان بكرد آفرين * كه آباد بادا بگردان زمين

[ شمردن كىخسرو ، پهلوانان را ]

[ شمردن كىخسرو ، پهلوانان را ]

بگشت اندرين نيز گردان سپهر * چو از خوشه خورشيد بنمود چهر

ز پهلو همه موبدانرا بخواند * سخنهاى بايسته چندى براند

دو هفته در بار دادن ببست * بنوّى يكى دفتر اندر شكست

بفرمود موبد به روزى دهان * كه گويند نام كهان و مهان

نخستين ز خويشان كاوس كى * صد و ده سپهبد فگندند پى

سزاوار بنوشت نام گوان * چنانچون بود در خور پهلوان

فريبرز كاوسشان پيش رو * كجا بود پيوستهء شاه نو

گزين كرد هشتاد تن نوذرى * همه گرزدار و همه لشكرى

زرسپ سپهبد نگهدارشان * كه بردى بهر كار تيمارشان

كه تاج كيان بود و فرزند طوس * خداوند شمشير و گوپال و كوس

سه ديگر چو گودرز كشواد بود * كه لشكر براى وى آباد بود

نبيره پسر داشت هفتاد و هشت * دليران كوه و سواران دشت

فروزندهء تاج و تخت كيان * فرازندهء اختر كاويان

چو شصت و سه از تخمهء گژدهم * بزرگان و سالارشان گستهم

ز خويشان ميلاد بد صد سوار * چو گرگين پيروزگر مايه‌دار

ز تخم لواده چو هشتاد و پنج * سواران رزم و نگهبان گنج

كجا بُرته بودى نگهدارشان * برزم اندرون دست بردارشان

چو سى و سه مهتر ز تخم پشنگ * كه رويين بدى شاهشان روز جنگ

بگاه نبرد او بدى پيش كوس * نگهبان گردان و داماد طوس

ز خويشان شيروى هفتاد مرد * كه بودند گردان روز نبرد

گزين گوان شهره فرهاد بود * گه رزم سندان پولاد بود

ز تخم گرازه صد و پنج گرد * نگهبان ايشان هم او را سپرد

كنارنگ و ز پهلوانان جزين * ردان و بزرگان با آفرين

چنان بد كه موبد ندانست مر * ز بس نامداران با برز و فر

نوشتند بر دفتر شهريار * همه نامشان تا كى آيد به كار

بفرمود كز شهر بيرون شوند * ز پهلو سوى دشت و هامون شوند

سر ماه بايد كه از كرّ ناى * خروش آيد و زخم هندى دراى