شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٠٧

[ پيمان گشتن كىخسرو با كاوس از كين افراسياب ]

بفرّ و بنيك اخترى ايزدى * كه هرگز نپيچى بسوى بدى

ميانجى نخواهى جز از تيغ و گرز * منش برز دارى و بالاى برز

چو بشنيد زو شهريار جوان * سوى آتش آورد روى و روان

بدادار دارنده سوگند خورد * بروز سپيد و شب لاژورد

بخورشيد و ماه و بتخت و كلاه * به مهر و بتيغ و بديهيم شاه

كه هرگز نپيچم سوى مهر اوى * نبينم بخواب اندرون چهر اوى

يكى خطّ بنوشت بر پهلوى * بمشكاب بر دفتر خسروى

گوا بود دستان و رستم برين * بزرگان لشكر همه همچنين

بزنهار بر دست رستم نهاد * چنان خطّ و سوگند و آن رسم و داد

ازان پس همى خوان و مى خواستند * ز هر گونه مجلس بياراستند

ببودند يك هفته با رود و مى * بزرگان بايوان كاوس كى

جهاندار هشتم سر و تن بشست * بياسود و جاى نيايش بجست

بپيش خداوند گردان سپهر * برفت آفرين را بگسترد چهر

شب تيره تا بر كشيد آفتاب * خروشان همى بود ديده پر آب

چنين گفت كاى دادگر يك خداى * جهاندار و روزى ده و رهنماى

بروز جوانى تو كردى رها * مرا بىسپاه از دم اژدها

تو دانى كه سالار توران سپاه * نه پرهيز داند نه شرم گناه

بويران و آباد نفرين اوست * دل بىگناهان پر از كين اوست

ببيداد خون سياوش بريخت * بدين مرز باران آتش ببيخت

دل شهرياران پر از بيم اوست * بلا بر زمين تخت و ديهيم اوست

بكين پدر بنده را دست گير * ببخشاى بر جان كاوس پير

تو دانى كه او را بدى گوهرست * همان بد نژادست و افسونگرست

فراوان بماليد رخ بر زمين * همى خواند بر كردگار آفرين

و زان جايگه شد سوى تخت باز * بر پهلوانان گردن فراز

چنين گفت كاى نامداران من * جهانگير و خنجرگزاران من

بپيمودم اين بوم ايران بر اسپ * ازين مرز تا خان آذرگشسپ

نديدم كسى را كه دلشاد بود * توانگر بد و بومش آباد بود

همه خستگانند از افراسياب * همه دل پر از خون و ديده پر آب

نخستين جگر خسته از وى منم * كه پر درد ازويست جان و تنم

دگر چون نيا شاه آزاد مرد * كه از دل همى بر كشد باد سرد

بايران زن و مرد از و با خروش * ز بس كشتن و غارت و جنگ و جوش

كنون گر همه ويژه يار منيد * بدل سر بسر دوستدار منيد

بكين پدر بست خواهم ميان * بگردانم اين بد ز ايرانيان

اگر همگنان راى جنگ آوريد * بكوشيد و رسم پلنگ آوريد

مرا اين سخن پيش بيرون شود * ز جنگ يلان كوه هامون شود

هران خون كه آيد بكين ريخته * گنهكار او باشد آويخته

و گر كشته گردد كسى زين سپاه * بهشت بلندش بود جايگاه