شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٠٤

[ آفرين كردن مهتران ، كىخسرو را ]

بياورد و بنشاند بر جاى خويش * ز گنجور تاج كيان خواست پيش

ببوسيد و بنهاد بر سرش تاج * بكرسى شد از نامور تخت عاج

ز گنجش زبرجد نثار آوريد * بسى گوهر شاهوار آوريد

بسى آفرين بر سياوش بخواند * كه خسرو بچهره جز او را نماند

ز پهلو برفتند آزادگان * سپهبد سران و گرانمايگان

بشاهى برو آفرين خواندند * همه زرّ و گوهر بر افشاندند

جهان را چنين است ساز و نهاد * ز يك دست بستد بديگر بداد

بدرديم ازين رفتن اندر فريب * زمانى فراز و زمانى نشيب

اگر دل توان داشتن شادمان * بشادى چرا نگذرانى زمان

بخوشى بناز و به خوبى ببخش * مكن روز را بر دل خويش رخش

ترا داد و فرزند را هم دهد * درختى كه از بيخ تو برجهد

نبينى كه گنجش پر از خواستست * جهانى به خوبى بياراستست

كمى نيست در بخشش دادگر * فزونى بخوردست انده مخور

بپاليز چون بركشد سرو شاخ * سر شاخ سبزش برآيد ز كاخ

به بالاى او شاد باشد درخت * چو بيندش بينا دل و نيك بخت

سزد گر گمانى برد بر سه چيز * كزين سه گذشتى چه چيزست نيز

هنر با نژادست و با گوهرست * سه چيزست و هر سه ببند اندرست

هنر كى بود تا نباشد گهر * نژاده بسى ديده‌اى بىهنر

گهر آنك از فرّ يزدان بود * نيازد به بد دست و بد نشنود

نژاد آنك باشد ز تخم پدر * سزد كايد از تخم پاكيزه بر

هنر گر بياموزى از هر كسى * بكوشى و پيچى ز رنجش بسى

ازين هر سه گوهر بود مايه دار * كه زيبا بود خلعت كردگار

چو هر سه بيابى خرد بايدت * شناسندهء نيك و بد بايدت

چو اين چار با يك تن آيد بهم * براسايد از آز و ز رنج و غم

مگر مرگ كز مرگ خود چاره نيست * وزين بدتر از بخت پتياره نيست

جهانجوى ازين چار بد بىنياز * همش بخت سازنده بود از فراز

سخن راند گويا بدين داستان * دگر گويد از گفتهء باستان

كنون باز گردم بآغاز كار * كه چون بود كردار آن شهريار

چو تاج بزرگى بسر بر نهاد * ازو شاد شد تاج و او نيز شاد

بهر جاى ويرانى آباد كرد * دل غمگنان از غم آزاد كرد

از ابر بهاران بباريد نم * ز روى زمين زنگ بزدود غم

جهان گشت پر سبزه و رود آب * سر غمگنان اندر آمد بخواب

زمين چون بهشتى شد آراسته * ز داد و ز بخشش پر از خواسته