شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٠٣

[ بر تخت شاهى نشانيدن كاوس خسرو را ]

ازان پس يكى روشنى بر دميد * شد آن تيرگى سر بسر ناپديد

جهان شد بكردار تابنده ماه * بنام جهاندار پيروز شاه

برآمد يكى باد با آفرين * هوا گشت خندان و روى زمين

برفتند ديوان بفرمان شاه * در دژ پديد آمد از جايگاه

بدژ در شد آن شاه آزادگان * ابا پير گودرزِ كشوادگان

يكى شهر ديد اندر آن دژ فراخ * پر از باغ و ميدان و ايوان و كاخ

بدانجاى كان روشنى بر دميد * سر بارهء دژ بشد ناپديد

بفرمود خسرو بدان جايگاه * يكى گنبدى تا بابر سياه

درازى و پهناى او ده كمند * بگرد اندرش طاقهاى بلند

ز بيرون دو نيمى تگ تازى اسپ * برآورد و بنهاد آذرگشسپ

نشستند گرد اندرش موبدان * ستاره شناسان و هم بخردان

دران شارستان كرد چندان درنگ * كه آتشكده گشت با بوى و رنگ

چو يك سال بگذشت لشكر براند * بنه بر نهاد و سپه بر نشاند

چو آگاهى آمد بايران ز شاه * ازان ايزدى فرّ و آن دستگاه

جهانى فرو ماند اندر شگفت * كه كىخسرو و آن فرّ و بالا گرفت

همه مهتران يك بيك با نثار * برفتند شادان بر شهريار

فريبرز پيش آمدش با گروه * از ايران سپاهى بكردار كوه

چو ديدش فرود آمد از تخت زر * ببوسيد روى برادر پدر

نشاندش بر تخت زر شهريار * كه بود از در ياره و گوشوار

همان طوس با كاويانى درفش * همى رفت با كوس و زرّينه كفش

بياورد و پيش جهاندار برد * زمين را ببوسيد و او را سپرد

به دو گفت كين كوس و زرّينه كفش * بنيك اخترى كاويانى درفش

ز لشكر ببين تا سزاوار كيست * يكى پهلوان از در كار كيست

ز گفتارها پوزش آورد پيش * بپيچيد زان بيهده راى خويش

جهاندار پيروز بنواختش * بخنديد و بر تخت بنشاختش

به دو گفت كين كاويانى درفش * هم آن پهلوانى و زرّينه كفش

نبينم سزاى كسى در سپاه * ترا زيبد اين كار و اين دستگاه

ترا پوزش اكنون نيايد به كار * نه بيگانهء خواستى شهريار

چو پيروز برگشت شير از نبرد * دل و ديدهء دشمنان تيره كرد

سوى پهلو پارس بنهاد روى * جوان بود و بيدار و ديهيم جوى

چو زو آگهى يافت كاوس كى * كه آمد ز ره پور فرخنده پى

پذيره شدش با رخى ارغوان * ز شادى دل پير گشته جوان

چو از دور خسرو نيا ار بديد * بخنديد و شادان دلش بر دميد

پياده شد و برد پيشش نماز * بديدار او بد نيا را نياز

بخنديد و او را ببر در گرفت * نيايش سزاوار او بر گرفت

و زان جا سوى كاخ رفتند باز * بتخت جهاندار ديهيم ساز

چو كاوس بر تخت زرّين نشست * گرفت آن زمان دست خسرو بدست