شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٠٢

[ رفتن كىخسرو به دژ بهمن و گرفتن آن را ]

بگرد اندرش با درفش بنفش * به پا اندرون كرده زرّينه كفش

جهانجوى بر تخت زرّين نشست * بسر برش تاجى و گرزى بدست

دو ياره ز ياقوت و طوقى بزر * بزر اندرون نقش كرده گهر

همى رفت لشكر گروها گروه * كه از سم ّ اسپان زمين شد چو كوه

چو نزديك دژ شد همى بر نشست * بپوشيد درع و ميان را ببست

نويسندهء خواست بر پشت زين * يكى نامه فرمود با آفرين

ز عنبر نوشتند بر پهلوى * چنانچون بود نامهء خسروى

كه اين نامه از بندهء كردگار * جهانجوى كىخسرو نامدار

كه از بند آهرمن بد بجست * بيزدان زد از هر بدى پاك دست

كه اويست جاويد برتر خداى * خداوند نيكى ده و رهنماى

خداوند بهرام و كيوان و هور * خداوند فرّ و خداوند زور

مرا داد اورند و فرّ كيان * تن پيل و چنگال شير ژيان

جهانى سراسر بشاهى مراست * در گاو تا برج ماهى مراست

گر اين دژ بر و بوم آهرمنست * جهان آفرين را بدل دشمنست

بفرّ و بفرمان يزدان پاك * سراسر بگرز اندر آرم به خاك

و گر جادوان راست اين دستگاه * مرا خود بجادو نبايد سپاه

چو خم ّ دوال كمند آورم * سرِ جادوان را به بند آورم

و گر خود خجسته سروش اندرست * بفرمان يزدان يكى لشكرست

همان من نه از دست آهرمنم * كه از فرّ و برزست جان و تنم

بفرمان يزدان كند اين تهى * كه اينست پيمان شاهنشهى

يكى نيزه بگرفت خسرو بدست * همان نامه را بر سرِ نيزه بست

بسان درفشى برآورد راست * بگيتى بجز فرّ يزدان نخواست

بفرمود تا گيو با نيزه تفت * بنزديك آن بر شده باره رفت

به دو گفت كين نامهء پندمند * ببر سوى ديوار حصن بلند

بنه نامه و نام يزدان بخوان * بگردان عنان تيز و لختى ممان

بشد گيو نيزه گرفته بدست * پر از آفرين جان يزدان پرست

چو نامه به ديوار دژ بر نهاد * بنام جهانجوى خسرو نژاد

ز دادار نيكى دهش ياد كرد * پس آن چرمهء تيز رو باد كرد

شد آن نامهء نامور ناپديد * خروش آمد و خاك دژ بر دميد

همانگه بفرمان يزدان پاك * ازان بارهء دژ بر آمد تراك

تو گفتى كه رعدست وقت بهار * خروش آمد از دشت و ز كوهسار

جهان گشت چون روى زنگى سياه * چه از بارهء دژ چه گرد سپاه

تو گفتى برآمد يكى تيره ابر * هوا شد بكردار كام هژبر

برانگيخت كىخسرو اسپ سياه * چنين گفت با پهلوان سپاه

كه بر دژ يكى تيرباران كنيد * هوا را چو ابر بهاران كنيد

بر آمد يكى ميغ بارش تگرگ * تگرگى كه بر دارد از ابر مرگ

ز ديوان بسى شد به پيكان هلاك * بسى زهره گفته فتاده به خاك