شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٠١

[ رفتن كىخسرو به دژ بهمن و گرفتن آن را ]

يكى را چو من كرده باشم گزين * دل ديگر از من شود پر ز كين

يكى كار سازم كه هر دو ز من * نگيرند كين اندرين انجمن

دو فرزند ما را كنون بر دو خيل * ببايد شدن تا در اردبيل

بمرزى كه آنجا دژ بهمنست * همه ساله پرخاش آهرمنست

برنجست ز آهرمن آتش پرست * نباشد بران مرز كس را نشست

از يشان يكى كان بگيرد بتيغ * ندارم ازو تخت شاهى دريغ

چو بشنيد گودرز و طوس اين سخن * كه افگند سالار هشيار بن

برين هر دو گشتند همداستان * ندانست ازين به كسى داستان

برين يك سخن دل بياراستند * ز پيش جهاندار برخاستند

چو خورشيد بر زد سر از برج شير * سپهر اندر آورد شب را به زير

فريبرز با طوس نوذر دمان * بنزديك شاه آمدند آن زمان

چنين گفت با شاه هشيار طوس * كه من با سپهبد برم پيل و كوس

همان من كشم كاويانى درفش * رخ لعل دشمن كنم چون بنفش

كنون همچنين من ز درگاه شاه * بنه بر نهم بر نشانم سپاه

پس اندر فريبرز و كوس و درفش * هوا كرده از سم ّ اسپان بنفش

چو فرزند را فرّ و برز كيان * بباشد نبيره نبندد ميان

به دو گفت شاه ار تو رانى ز پيش * زمانه نگردد ز آيين خويش

براى خداوند خورشيد و ماه * توان ساخت پيروزى و دستگاه

فريبرز را گر چنين است راى * تو لشكر بياراى و منشين ز پاى

بشد طوس با كاويانى درفش * به پا اندرون كرده زرّينه كفش

فريبرز كاوس در قلبگاه * بپيش اندرون طوس و پيل و سپاه

چو نزديك بهمن دژ اندر رسيد * زمين همچو آتش همى بردميد

بشد طوس با لشكرى جنگجوى * بتندى سوى دژ نهادند روى

سر بارهء دژ بد اندر هوا * نديدند جنگ هوا كس روا

سنانها ز گرمى همى بر فروخت * ميان زره مرد جنگى بسوخت

جهان سر بسر گفتى از آتش است * هوا دام آهرمن سركش است

سپهبد فريبرز را گفت مرد * به چيزى چو آيد بدشت نبرد

بگرز گران و بتيغ و كمند * بكوشد كه آرد به چيزى گزند

بپيرامن دژ يكى راه نيست * ز آتش كسى را دل اى شاه نيست

ميان زير جوشن بسوزد همى * تن باركش بر فروزد همى

بگشتند يك هفته گرد اندرش * بديده نديدند جاى درش

بنوميدى از جنگ گشتند باز * نيامد بر از رنج راه دراز

چو آگاهى آمد به آزادگان * بر پير گودرزِ كشوادگان

كه طوس و فريبرز گشتند باز * نيارست رفتن بر دژ فراز

بياراست پيلان و بر خاست غو * بيامد سپاه جهاندار نو

يكى تخت زرّين زبرجدنگار * نهاد از بر پيل و بستند بار