شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٠

[ بند كردن فريدون ضحاك را ]

سپاهى نبايد كه با پيشه‌ور * بيك روى جويند هر دو هنر

يكى كارورز و يكى گرزدار * سزاوار هر كس پديدست كار

چو اين كار آن جويد آن كار اين * پر آشوب گردد سراسر زمين

ببند اندرست آنكه ناپاك بود * جهان را ز كردار او باك بود

شما دير مانيد و خرّم بويد * برامش سوى ورزش خود شويد

[ شنيدند يك سر سخنهاى شاه * از آن مرد پرهيز با دستگاه ]

و زان پس همه نامداران شهر * كسى كش بد از تاج و ز گنج بهر

برفتند با رامش و خواسته * همه دل بفرمانش آراسته

فريدون فرزانه بنواختشان * بر اندازه بر پايگه ساختشان

همه پندشان داد و كرد آفرين * همه ياد كرد از جهان آفرين

[ همى گفت كين جايگاه منست * بنيك اختر بومتان روشنست ]

كه يزدان پاك از ميان گروه * بر انگيخت ما را ز البرز كوه

بدان تا جهان از بد اژدها * بفرمان گرز من آيد رها

چو بخشايش آورد نيكى دهش * بنيكى ببايد سپردن رهش

منم كدخداى جهان سربسر * نشايد نشستن بيك جاى بر

و گرنه من ايدر همى بودمى * بسى با شما روز پيمودمى

مهان پيش او خاك دادند بوس * ز درگاه برخاست آواى كوس

دمادم برون رفت لشكر ز شهر * و زان شهر نايافته هيچ بهر

ببردند ضحاك را بسته خوار * به پشت هيونى بر افگنده زار

همى راند ازين گونه تا شير خوان * جهان را چو اين بشنوى پير خوان

بسا روزگارا كه بر كوه و دشت * گذشتست و بسيار خواهد گذشت

بران گونه ضحاك را بسته سخت * سوى شير خوان برد بيدار بخت

همى راند او را بكوه اندرون * همى خواست كارد سرش را نگون

بيامد هم آنگه خجسته سروش * به خوبى يكى راز گفتش به گوش

كه اين بسته را تا دماوند كوه * ببر همچنان تازيان بىگروه

مبر جز كسى را كه نگريزدت * بهنگام سختى ببر گيردت

بياورد ضحاك را چون نوند * بكوه دماوند كردش ببند

بكوه اندرون تنگ جايش گزيد * نگه كرد غارى بنش ناپديد

بياورد مسمارهاى گران * بجايى كه مغزش نبود اندران

فرو بست دستش بر آن كوه باز * بدان تا بماند به سختى دراز

ببستش بر ان گونه آويخته * وزو خون دل بر زمين ريخته

[ از و نام ضحاك چون خاك شد * جهان از بد او همه پاك شد ]

[ گسسته شد از خويش و پيوند او * بمانده بدان گونه در بند او ]