شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣

گفتار اندر ستايش پيامبر

ترا از دو گيتى برآورده‌اند * به چندين ميانچى بپرورده‌اند

نخستين فطرت پسين شمار * توئى خويشتن را ببازى مدار

شنيدم ز دانا دگرگونه زين * چه دانيم راز جهان آفرين

نگه كن سرانجام خود را ببين * چو كارى بيابى ازين به گزين

برنج اندر آرى تنت را رواست * كه خود رنج بردن بدانش سزاست

چو خواهى كه يا بى ز هر بد رها * سر اندر نيارى بدام بلا

[ نگه كن بدين گنبد تيز گرد * كه درمان ازويست و زويست درد ]

[ نه گشت زمانه بفرسايدش * نه آن رنج و تيمار بگزايدش ]

[ نه از جنبش آرام گيرد همى * نه چون ما تباهى پذيرد همى ]

[ از و دان فزونى از و هم شمار * بد و نيك نزديك او آشكار ]

[ ز ياقوت سرخست چرخ كبود * نه از آب و گرد و نه از باد و دود ]

[ به چندين فروغ و به چندين چراغ * بياراسته چون بنوروز باغ ]

[ روان اندرو گوهر دلفروز * كزو روشنايى گرفتست روز ]

[ ز خاور بر آيد سوى باختر * نباشد ازين يك روش راست‌تر ]

[ ايا آنكه تو آفتابى همى * چه بودت كه بر من نتابى همى ]

[ چراغست مر تيره شب را بسيچ * ببد تا توانى تو هرگز مپيچ ]

[ چو سى روز گردش بپيمايدا * شود تيره گيتى به دو روشنا ]

[ پديد آيد آنگاه باريك و زرد * چو پشت كسى كو غم عشق خورد ]

[ چو بيننده ديدارش از دور ديد * هم اندر زمان او شود ناپديد ]

[ دگر شب نمايش كند بيشتر * ترا روشنايى دهد بيشتر ]

[ به دو هفته گردد تمام و درست * بدان باز گردد كه بود از نخست ]

[ بود هر شبانگاه باريكتر * بخورشيد تابنده نزديكتر ]

[ بدينسان نهادش خداوند داد * بود تا بود هم بدين يك نهاد ]

ترا دانش و دين رهاند درست * در رستگارى ببايدت جست

و گر دل نخواهى كه باشد نژند * نخواهى كه دائم بوى مستمند

بگفتار پيغمبرت راه جوى * دل از تيرگيها بدين آب شوى

چه گفت آن خداوند تنزيل و وحى * خداوند امر و خداوند نهى

كه من شهر علمم عليم درست * درست اين سخن قول پيغمبرست