شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٩٩

[ خشم كردن گودرز با توس ]

بر اورنگ زرينش بنشاندند * برو بر بسى آفرين خواندند

ببستند گردان ايران كمر * بجز طوس نوذر كه پيچيد سر

كه او بود با كوس و زرّينه كفش * هم او داشتى كاويانى درفش

ازان كار گودرز شد تيز مغز * بر او پيامى فرستاد نغز

پيمبر سر افراز گيو دلير * كه چنگ يلان داشت و بازوى شير

به دو گفت با طوسِ نوذر بگوى * كه هنگام شادى بهانه مجوى

بزرگان و گردان ايران زمين * همه شاه را خواندند آفرين

چرا سر كشى تو بفرمان ديو * نبينى همى فرّ گيهان خديو

اگر تو بپيچى ز فرمان شاه * مرا با تو كين خيزد و رزمگاه

فرستاده گيوست پيغام من * بدستورى نامدار انجمن

ز پيش پدر گيو بنمود پشت * دلش پر ز گفتارهاى درشت

بيامد بطوس سپهبد بگفت * كه اين راى را با تو ديوست جفت

چو بشنيد پاسخ چنين داد طوس * كه بر ما نه خوبست كردن فسوس

بايران پس از رستم پيل تن * سر افرازتر كس منم ز انجمن

نبيره منوچهر شاه دلير * كه گيتى بتيغ اندر آورد زير

همان شير پرخاش جويم بجنگ * بدرّم دل پيل و چنگ پلنگ

همى بىمن آيين و راى آوريد * جهان را بنو كدخداى آوريد

نباشم بدين كار همداستان * ز خسرو مزن پيش من داستان

جهاندار كز تخم افراسياب * نشانيم بخت اندر آيد بخواب

نخواهيم شاه از نژاد پشنگ * فسيله نه نيكو بود با پلنگ

تو اين رنجها را كه بردى برست * كه خسرو جوانست و كندآورست

كسى كو بود شهريار زمين * هنر بايد و گوهر و فرّ و دين

فريبرز كاوس فرزند شاه * سزاوارتر كس بتخت و كلاه

بهر سو ز دشمن ندارد نژاد * همش فرّ و برزست و هم نام داد

دژم گيو بر خاست از پيش او * كه خام آمدش دانش و كيش او

بيامد بگودرز كشواد گفت * كه فرّ و خرد نيست با طوس جفت

دو چشمش تو گويى نبيند همى * فريبرز را برگزيند همى

[ خشم كردن گودرز با توس ]

[ خشم كردن گودرز با توس ]

بر آشفت گودرز و گفت از مهان * همى طوس كم باد اندر جهان

نبيره پسر داشت هفتاد و هشت * بزد كوس ز ايوان بميدان گذشت

سواران جنگى ده و دو هزار * برون رفت برگستوان ور سوار

و زان رو بيامد سپهدار طوس * ببستند بر كوههء پيل كوس

ببستند گردان ايران ميان * به پيش سپاه اختر كاويان

چو گودرز را ديد و چندان سپاه * كز و تيره شد روى خورشيد و ماه

يكى تخت بر كوههء ژنده پيل * ز پيروزه تابان بكردار نيل

جهانجوى كىخسرو تاج ور * نشسته بران تخت و بسته كمر

بگرد اندرش ژنده پيلان دويست * تو گفتى بگيتى جز آن جاى نيست

همى تافت زان تخت خسرو چو ماه * ز ياقوت رخشنده بر سر كلاه