شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٩٨

[ سركشى كردن توس از كىخسرو ]

سياوش را زنده گرد ديدمى * بدين گونه از دل نخنديدمى

بزرگان ايران همه پيش اوى * يكايك نهادند بر خاك روى

و زان جايگه شاد گشتند باز * فروزنده شد بخت گردن فراز

ببوسيد چشم و سر گيو گفت * كه بيرون كشيدى سپهر از نهفت

گزارندهء خواب و جنگى توى * گهِ چاره مرد درنگى توى

سوى خانهء پهلوان آمدند * همه شاد و روشن روان آمدند

ببودند يك هفته با مى بدست * بياراسته بزمگاه و نشست

بهشتم سوى شهر كاوس شاه * همه شاد دل برگرفتند راه

چو كىخسرو آمد بر شهريار * جهان گشت پر بوى و رنگ و نگار

بر آيين جهانى شد آراسته * در و بام و ديوار پر خواسته

نشسته بهر جاى رامشگران * گلاب و مى و مشك با زعفران

همه يال اسپان پر از مشك و مى * درم با شكر ريخته زير پى

چو كاوس كى روى خسرو بديد * سرشكش ز مژگان برخ بر چكيد

فرود آمد از تخت و شد پيش اوى * بماليد بر چشم او چشم و روى

جوان جهانجوى بردش نماز * گرازان سوى تخت رفتند باز

فراوان ز تركان بپرسيد شاه * هم از تخت سالار توران سپاه

چنين پاسخ آورد كان كم خرد * ببد روى گيتى همى بسپرد

مرا چند ببسود و چندى بگفت * خرد با هنر كردم اندر نهفت

بترسيدم از كار و كردار او * بپيچيدم از رنج و تيمار او

اگر ويژه ابرى شود درّبار * كشنده پدر چون بود دوستدار

نخواند مرا موبد از آب پاك * كه بپرستم او را پدر زير خاك

كنون گيو چندى به سختى ببود * بتوران مرا جست و رنج آزمود

اگر نيز رنجى نبودى جزين * كه با من بيامد ز توران زمين

سر افراز دو پهلوان با سپاه * پس ما بيامد چو آتش به راه

من آن ديدم از گيو كز پيل مست * نبيند بهندوستان بت‌پرست

گمانى نبردم كه هرگز نهنگ * ز دريا بران سان برآيد بجنگ

ازان پس كه پيران بيامد چو شير * ميان بسته و بادپايى به زير

باب اندر آمد بسان نهنگ * كه گفتى زمين را بسوزد بجنگ

بينداخت بر يال او بر كمند * سر پهلوان اندر آمد ببند

بخواهشگرى رفتم اى شهريار * و گرنه بكندى سرش را ز بار

بدان كو ز درد پدر خسته بود * ز بد گفتن ما زبان بسته بود

چنين تا لب رود جيحون بجنگ * نياسود با گرزهء گاورنگ

سرانجام بگذاشت جيحون بخشم * به آب و بكشتى نيفگند چشم

كسى را كه چون او بود پهلوان * بود جاودان شاد و روشن روان

يكى كاخ كشواد بد در صطخر * كه آزادگان را به دو بود فخر

چو از تخت كاوس برخاستند * بايوان نو رفتن آراستند

همى رفت گودرز با شهريار * چو آمد بدان گلشن زرنگار