شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٩٢

[ گرفتار شدن پيران در دست گيو ]

به دو گفت گيو اى شه سرفراز * جهان را بنام تو آمد نياز

پدر پهلوانست و من پهلوان * بشاهى نپيچيم جان و روان

برادر مرا هست هفتاد و هشت * جهان شد چو نام تو اندر گذشت

بسى پهلوانست و شاه اندكى * چه باشد چو پيدا نباشد يكى

اگر من شوم كشته ديگر بود * سر تاجور باشد افسر بود

اگر تو شوى دور از ايدر تباه * نبينم كسى از در تاج و گاه

شود رنج من هفت ساله بباد * دگر آنك ننگ آورم بر نژاد

تو بالا گزين و سپه را ببين * مرا يار باشد جهان آفرين

بپوشيد درع و بيامد چو شير * همان بارهء دستكش را به زير

ازين سوى شه بود ز آن سو سپاه * ميانچى شده رود و بر بسته راه

چو رعد بهاران بغرّيد گيو * ز سالار لشكر همى جست نيو

چو بشنيد پيرانش دشنام داد * به دو گفت كاى بدرگ ديوزاد

چو تنها بدين رزمگاه آمدى * دلاور بپيش سپاه آمدى

كنون خوردنت نوك ژوپين بود * برت را كفن چنگ شاهين بود

اگر كوه آهن بود يك سوار * چو مور اندر آيد بگردش هزار

[ شود خيره سر گرچه خردست مور * نه مورست پوشيده مرد و ستور ]

كنند اين زره بر تنش چاك چاك * چو مردار گردد كشندش به خاك

يكى داستان زد هژبر دمان * كه چون بر گوزنى سر آيد زمان

زمانه برو دم همى بشمرد * بيايد دمان پيش من بگذرد

زمان آوريدت كنون پيش من * همان پيش اين نامدار انجمن

به دو گفت گيو اى سپهدار شير * سزد گر به آب اندر آيى دلير

ببينى كزين پر هنر يك سوار * چه آيد ترا بر سر اى نامدار

هزاريد و من نامور يك دلير * سر سركشان اندر آرم به زير

چو من گرزهء سر گراى آورم * سران را همه زير پاى آورم

چو بشنيد پيران برآورد خشم * دلش گشت پر خون و پر آب چشم

برانگيخت اسپ و بيفشارد ران * به گردن برآورد گرز گران

چو كشتى ز دشت اندر آمد برود * همى داد نيكى دهش را درود

نكرد ايچ گيو آزمون را شتاب * بدان تا بر آمد سپهبد ز آب

ز بالا بپستى بپيچيد گيو * گريزان همى شد ز سالار نيو

چو از آب و ز لشكرش دور كرد * بزين اندر افگند گرز نبرد

گريزان ازو پهلوان بلند * ز فتراك بگشاد پيچان كمند

هم آورد با گيو نزديك شد * جهان چون شب تيره تاريك شد

بپيچيد گيو سر افراز يال * كمند اندر افگند و كردش دوال

سر پهلوان اندر آمد به بند * ز زين بر گرفتش بخم ّ كمند

پياده بپيش اندر افگند خوار * ببردش دمان تا لب رودبار

بيفگند بر خاك و دستش ببست * سليحش بپوشيد و خود بر نشست

درفشش گرفته بچنگ اندرون * بشد تا لب آب گلزريون