شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٩١

[ آمدن پيران از پى كىخسرو ]

فراوان بلشكر مرا ديدهء * نبرد مرا هم پسنديدهء

همانا كه گوپال بيش از هزار * گرفتى ز دست من آن نامدار

سرش ويژه گفتى كه سندان شدست * بر و ساعدش پيل دندان شدست

من آورد رستم بسى ديده‌ام * ز جنگ آوران نيز بشنيده‌ام

برخمش نديدم چنين پايدار * نه در كوشش و پيچش كارزار

همى هر زمان تيز و جوشان بدى * بنوّى چو پيلى خروشان بدى

برآشفت پيران به دو گفت بس * كه ننگست ازين ياد كردن بكس

نه از يك سوارست چندين سخن * تو آهنگ آورد مردان مكن

تو رفتى و نستيهن نامور * سپاهى بكردار شيران نر

كنون گيو را ساختى پيل مست * ميان يلان گشت نام تو پست

چو زين يابد افراسياب آگهى * بيندازد آن تاج شاهنشهى

كه دو پهلوان دلير و سوار * چنين لشكرى از در كارزار

ز پيش سوارى نموديد پشت * بسى از دليران تركان بكشت

گواژه بسى باشدت با فسوس * نه مرد نبردى و گوپال و كوس

سواران گزين كرد پيران هزار * همه جنگجوى و همه نامدار

بديشان چنين گفت پيران كه زود * عنان تگاور ببايد بسود

شب و روز رفتن چو شير ژيان * نبايد گشادن بره بر ميان

كه گر گيو و خسرو بايران شوند * زنان اندر ايران چو شيران شوند

نماند برين بوم و بر خاك و آب * وزين داغ دل گردد افراسياب

بگفتار او سر بر افراختند * شب و روز يك سر همى تاختند

نجستند روز و شب آرام و خواب * وزين آگهى شد بافراسياب

چنين تا بيامد يكى ژرف رود * سپه شد پراگنده چون تار و پود

بنش ژرف و پهناش كوتاه بود * به دو بر برفتن دژ آگاه بود

نشسته فرنگيس بر پاس گاه * بديگر كران خفته بد گيو و شاه

فرنگيس زان جايگه بنگريد * درفش سپهدار توران بديد

دوان شد بر گيو و آگاه كرد * بران خفتگان خواب كوتاه كرد

به دو گفت كاى مرد با رنج خيز * كه آمد ترا روزگار گريز

ترا گر بيابند بىجان كنند * دل ما ز درد تو پيچان كنند

مرا با پسر ديده گردد پر آب * برد بسته تا پيش افراسياب

و زان پس ندانم چه آيد گزند * نداند كسى راز چرخ بلند

به دو گفت گيو اى مه بانوان * چرا رنجه كردى بدينسان روان

تو با شاه بر شو به بالاى تند * ز پيران و لشكر مشو هيچ كند

جهاندار پيروز يار منست * سر اختر اندر كنار منست

به دو گفت كىخسرو اى رزمساز * كنون بر تو بر كار من شد دراز

ز دام بلا يافتم من رها * تو چندين مشو در دم اژدها

بهامون مرا رفت بايد كنون * فشاندن بشمشير بر شيد خون