شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٩٠

[ گريختن كلباد و نستهين از بر گيو ]

سوى شهر ايران نهادند روى * فرنگيس و شاه و گو جنگ جوى

چو بشنيد پيران غمى گشت سخت * بلرزيد بر سان برگ درخت

ز گردان گزين كرد كلباد را * چو نستيهن و گرد پولاد را

بفرمود تا ترك سيصد سوار * برفتند تازان بران كارزار

سر گيو بر نيزه سازيد گفت * فرنگيس را خاك بايد نهفت

ببنديد كىخسرو شوم را * بد اختر پى او بر و بوم را

سپاهى برين گونه گرد و جوان * برفتند بيدار دو پهلوان

فرنگيس با رنج ديده پسر * بخواب اندر آورده بودند سر

ز پيمودن راه و رنج شبان * جهانجوى را گيو بد پاسبان

دو تن خفته و گيو با رنج و خشم * به راه سواران نهاده دو چشم

ببرگستوان اندرون اسپ گيو * چنانچون بود ساز مردان نيو

زره در بر و بر سرش بود ترگ * دل ارغنده و تن نهاده بمرگ

[ گريختن كلباد و نستهين از بر گيو ]

[ گريختن كلباد و نستهين از بر گيو ]

چو از دور گرد سپه را بديد * بزد دست و تيغ از ميان بر كشيد

خروشى بر آورد برسان ابر * كه تاريك شد مغز و چشم هژبر

ميان سواران بيامد چو گرد * ز پرخاش او خاك شد لاژورد

زمانى بخنجر زمانى بگرز * همى ريخت آهن ز بالاى برز

ازان زخم گوپال گيو دلير * سران را همى شد سر از جنگ سير

دل گيو خندان شد از زور خشم * كه چون چشمه بوديش دريا به چشم

ازان پس گرفتندش اندر ميان * چنان لشكرى همچو شير ژيان

ز نيزه نيستان شد آوردگاه * بپوشيد ديدار خورشيد و ماه

غمى شد دل شير در نيستان * ز خون نيستان كرد چون ميستان

از يشان بيفگند بسيار گيو * ستوه آمدند آن سواران ز نيو

به نستيهن گرد كلباد گفت * كه اين كوه خاراست نه يال و سفت

همه خسته و بسته گشتند باز * بنزديك پيران گردن فراز

همه غار و هامون پر از كشته بود * ز خون خاك چون ارغوان گشته بود

چو نزديك كىخسرو آمد دلير * پر از خون برو چنگ برسان شير

به دو گفت كاى شاه دل شاد دار * خرد را ز انديشه آزاد دار

يكى لشكر آمد بر ما بجنگ * چو كلباد و نستيهن تيز چنگ

چنان باز گشتند آن كس كه زيست * كه بر يال و برشان ببايد گريست

گذشته ز رستم بايران سوار * ندانم كه با من كند كارزار

ازو شاد شد خسرو پاك دين * ستودش فراوان و كرد آفرين

بخوردند چيزى كجا يافتند * سوى راه بىراه بشتافتند

چو تركان بنزديك پيران شدند * چنان خسته و زار و گريان شدند

بر آشفت پيران بكلباد گفت * كه چونين شگفتى نشايد نهفت

چه كرديد با گيو و خسرو كجاست * سخن بر چه سانست برگوى راست

به دو گفت كلباد كاى پهلوان * بپيش تو گر بر گشايم زبان

كه گيو دلاور بگردان چه كرد * دلت سير گردد به دشت نبرد