شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٨٩

[ رفتن فرنگيس با كىخسرو و گيو به ايران ]

چو يك نيمه ببريد زان كوه شاه * گران كرد باز آن عنان سياه

همى بود تا پيش او رفت گيو * چنين گفت بيدار دل شاه نيو

كه شايد كه انديشهء پهلوان * كنم آشكارا بروشن روان

به دو گفت گيو اى شه سرفراز * سزد كاشكارا بود بر تو راز

تو از ايزدى فرّ و برز كيان * به موى اندر آيى ببينى ميان

به دو گفت زين اسپ فرّخ نژاد * يكى بر دل انديشه آمدت ياد

چنين بود انديشهء پهلوان * كه اهريمن آمد بر اين جوان

كنون رفت و رنج مرا باد كرد * دل شاد من سخت ناشاد كرد

ز اسپ اندر آمد جهان ديده گيو * همى آفرين خواند بر شاه نيو

كه روز و شبان بر تو فرخنده باد * سر بد سگالان تو كنده باد

كه با برز و اورندى و راى و فر * ترا داد داور هنر با گهر

ز بالا بايوان نهادند روى * پر انديشه مغز و روان راه جوى

چو نزد فرنگيس رفتند باز * سخن رفت چندى ز راه دراز

بدان تا نهانى بود كارشان * نباشد كسى آگه از رازشان

فرنگيس چون روى بهزاد ديد * شد از آب ديده رخش ناپديد

دو رخ را بيال و برش بر نهاد * ز درد سياوش بسى كرد ياد

چو آب دو ديده پراگنده كرد * سبك سر سوى گنج آگنده كرد

بايوان يكى گنج بودش نهان * نبد زان كسى آگه اندر جهان

يكى گنج آگنده دينار بود * زره بود و ياقوت بسيار بود

همان گنج گوپال و برگستوان * همان خنجر و تيغ و گرز گران

در گنج بگشاد پيش پسر * پر از خون رخ از درد خسته جگر

چنين گفت با گيو كاى برده رنج * ببين تا ز گوهر چه خواهى ز گنج

ز دينار و ز گوهر شاهوار * ز ياقوت و ز تاج گوهر نگار

ببوسيد پيشش زمين پهلوان * به دو گفت كاى مهتر بانوان

همه پاسبانيم و گنج آن تست * فدى كردن جان و رنج آن تست

زمين از تو گردد بهار بهشت * سپهر از تو زايد همى خوب و زشت

جهان پيش فرزند تو بنده باد * سر بد سگالانش افگنده باد

چو افتاد بر خواسته چشم گيو * گزين كرد درع سياوش نيو

ز گوهر كه پر مايه‌تر يافتند * ببردند چندانك برتافتند

همان ترگ و پر مايه برگستوان * سليحى كه بود از در پهلوان

سر گنج را شاه كرد استوار * به راه بيابان بر آراست كار

[ رفتن فرنگيس با كىخسرو و گيو به ايران ]

[ رفتن فرنگيس با كىخسرو و گيو به ايران ]

چو اين كرده شد بر نهادند زين * بران بادپايان با آفرين

فرنگيس ترگى بسر بر نهاد * برفتند هر سه بكردار باد

سران سوى ايران نهادند گرم * نهانى چنانچون بود نرم نرم

بشد شهر يك سر پر از گفت و گوى * كه خسرو بايران نهادست روى

نماند اين سخن يك زمان در نهفت * كس آمد بنزديك پيران بگفت

كه آمد ز ايران سر افراز گيو * بنزديك بيدار دل شاه نيو